كه تنها پيراهنى در اختيار گروهى از زنان علوى بود و آنان به ترتيب آن را به تن كرده نماز مىخواندند و سپس به ديگرى مىدادند و خود عريان پشت دستگاههاى نخريسى مىنشستند « 1 » .
در همان حال طاغوت عباسى ميليونها دينار خرج عياشيهاى شبانه خود مىكرد و اموال بىحسابى به خنياگران ، دلقكان و مخنثان مىبخشيد . ولى فرزندان رسول خدا - صلّى اللّه عليه و آله - را از دستيابى به ضروريات زندگى منع مىكرد و تمام دستگاههاى تبليغاتى حكومت را براى كوبيدن و كاستن منزلت آنان به كار مىگرفت . شاعران مزدورى چون مروان بن ابى الجنوب پليد و پست نيز در راستاى اين سياست به هجو اهل بيت پرداخته و سفاكان خونخوارى چون متوكل را بر آنان مقدم مىداشتند و در عوض ، پاداشهاى كلان از خليفه دريافت مىكردند ! ليكن اين همه تبليغات و فشارهاى سخت نه تنها مسلمانان را از اهل بيت روگردان نكرد بلكه آنان را بيشتر شيفته رهبران واقعى خود كرد و متوجه شدند كه تنها امامان خواهان سعادت دين و دنياى مردم هستند و در جهت پيشرفت زندگى آنان مىكوشند . لذا همگان يكدل و يك زبان به تقدير و بزرگداشت آنان پرداختند و اين خاندان را شايسته هر گونه قدردانى دانستند .
فقط اين خاندان اين چنين در قلوب مردم نفوذ كردند و محبت آنان را جلب كردند و متوكل و ديگر دشمنان اهل بيت به زبالهدان تاريخ سپرده شدند و نامشان تنها براى تحقير و خوارى به زبان آورده شد و اين عاقبت بدى است كه خداوند ظالمين را به آن وعده داده است .
كينه نسبت به امير المؤمنين : جان متوكل مملو از كينه و حقد نسبت به پيشواى حق و عدالت در اسلام امير المؤمنين - عليه السّلام - بود و اين كينه را آشكارا و بىپروا نمايان مىساخت . اين طاغوت ، مخنثى از اطرافيان و بوزينگان خود را
هامش
( 1 ) - همان مدرك ، ص 599 .