برنمىگردى مگر آن كه بيت المقدس با دست تو فتح گردد .
سيف مىگويد : در اين جنگ گاهى مردم بيت المقدّس به عمرو بن عاص غلبه مىكردند و گاهى هم عمرو بن عاص بر آنان ، ولى به هر حال او نتوانست نه بيت المقدّس را فتح كند و نه رمله را ، عمر بن خطّاب كه در « جابيه » فرود آمده بود روزى ديد كه ارتش ناگهان دست به سوى سلاح بردند و آمادهء جنگ شدند عمر پرسيد چه خبر است ؟ گفتند مگر لشكريان و شمشيرهاى كشيدهء دشمن را نمىبينى ؟ عمر كه به دقّت نگاه كرد گروهى را از دور ديد كه شمشيرهاى خود را در بالاى سر تكان مىدهند و برق و سفيدى شمشيرها چشمها را خيره مىكند ، عمر كه اين را ديد گفت نترسيد آنان نمىخواهند به شما حمله كنند بلكه از شما امان مىخواهند امانشان دهيد ، لشكريان عمر به آنان امان دادند آن گاه ديدند كه آنان مردم بيت المقدّس هستند كه طبق همان پيشبينى عمر در برابر مسلمانان تسليم شدهاند و از او امان مىطلبند ، و به دادن هر گونه امتيازى براى مسلمانان كه عمر بخواهد حاضر به صلحاند و آشتى را طالبند ، اين مردم پيش آمدند و با عمر صلح نمودند و از عمر صلحنامهاى گرفتند كه بيت المقدّس با تمام اطراف و حوالى آن و رمله با تمام آبادى و دهاتش در آن صلحنامه آمده بود و در اين صلحنامه منطقهء فلسطين كه از ده استان تشكيل مىيافت به دو بخش تقسيم گرديد يك قسمت در بخش بيت المقدّس و قسمت ديگر در بخش رمله نوشته شدند .
سيف مىگويد : فلسطين در آن روز با تمام شامات برابرى مىكرد يعنى كشورهاى سوريه و لبنان و اردن امروزى را در بر مىگرفت . آن گاه اضافه مىكند : آن مرد يهودى شامى كه قبلًا مژده فتح بيت المقدّس را به عمر داده بود در صلح فلسطين حضور داشت و چون او را شخص با اطلاعى ديد در بارهء « دجّال » از وى سؤال نمود مرد يهودى در پاسخ عمر گفت :
دجّال از فرزندان بنيامين است و به خدا سوگند شما عربها ، او را از فاصلهء ره ذراع از باب « لد » « 1 » به قتل خواهيد رسانيد .
هامش
( 1 ) . حموى در معجم البلدان مىگويد « لد » نام دهى است نزديك بيت المقدّس و به « رمله « هم « لد » بالا مىگويند .