ابو عبيده زنده نيست تا او را پس از خود خليفهء مسلمانان كند ( ابو عبيده در طاعون عمواس وفات كرده بود ) .
خليفهء دوم براى مغيرة بن شعبه فعاليّت فراوانى كرد و نگذاشت حدّ زنا بر او جارى شود و هميشه اسم او در ليست فرمانداران بود . عمر در بزرگداشت عبد الرّحمن بن عوف نيز كوتاهى نكرد و پس از مرگ خود كليد تعيين خلافت را به دست وى سپرد !
اينان بزرگانى بودند كه جنازهء رسول خدا ( ص ) را در ميان خانوادهاش رها كردند و خود به سوى سقيفه شتافتند و با انصار بر سر حكومت و فرمانروايى به رقابت و مبارزه پرداختند و طرف ابو بكر را گرفتند و بالاخره دست بيعت به او داده با وى بيعت نمودند و بدينگونه ابو بكر گوى بيعت را در ميدان خلافت از ديگر كانديداها ربود كه تفصيل جريان را در فصول آينده خواهيد خواند .
عبدالله بن سبأ و ديگر افسانه هاى تاريخى — صفحة 111
مساهمون: السيد مرتضى العسكري
ص١١١