« ابو منده » و « ابو نعيم » .
نويسندهء كتاب « اصابه » نيز همان حديث را از ابن منده نقل كرده ، و در پايان آن مىنويسد :
فرزند ابو حاتم رازى مىگويد كه اين حديث از طريق سيف بن عمر تميمى روايت شده است .
به طورى كه مىبينيم در حديث دوم اساساً نامى از پدر زبير برده نشده ، و از ابو حاتم رازى نقل كردهاند كه اين زبير ، زبير ابو هاله استع و از فرزند همين دانشمند يعنى « ابن ابى حاتم رازى » نيز نقل كردهاند كه ، اين حديث از طريق سيف روايت شده است .
اما حديث اول آمده ، ابو حاتم رازى گفته است اين زبير ابو هاله ، فرزند خديجه است . اين اشتباه در نسبت دادن حديث دوم به شخص سيف بن عمرع و انتساب راوى آن - زبير - به ابو هاله ، مطلبى است كه در زير مىآيد .
در بررسى اسناد هر دو حديث ، اولى موضوعى كه به چشم مىخورد ، اين است كه سلسلهء روات هر دو حديث يكى است ( وائل بن داوود ، از بهى بن يزيد ، از زبير ) شايد همين اتحاد در سلسلهء روات حديث باعث بروز چنين اشتباهى شده باشد ويژه اين كه ، ابو حاتم رازى - پدر - مىگويد اين زبير ، فرزند خديجه است . و فرزند آن دانشمند - ابن ابى حاتم رازى - هم مىگويد ، حديث « زبير ابو هاله » فقط از طريق سيف به ما رسيده است . اين جا است كه امر دو حديث بر دانشمندان مشتبه شده ، و هر دو سخن را در هر يك از دو حديث مزبور گفتهاند .
مطلب هر چه كه باشد فرق نمىكند ، مهم اين است كه نام « زبير ابو هاله » تنها در حديث سيف آمده است نه جايى ديگر ، گذشته از آن سخن ابن ابو حاتم رازى ، در تصريح و اعلام اى حقيقت بسيار جالب است كه مىگويد :
نام زبير ابو هاله ، تنها در حديث سيف آمده است ، كه متروك است و سخنش را اعتبارى نيست ، از اين روى من ، نه روايت سيف را مىنويسم و نه نام راوى آن را ! !
با توجه به همل اين مطالب ، اين نتيجهء قطعى حاصل مىشود كه نام زبير ابو هاله فقط در حديث سيف آمده و در انحصار او است .
فشردهاى از آن چه گفتيم
نام زبير ابو هاله تنها در دو حديث آمده است به اين شرح :