سورة الطلاق مدنية ، و هى اثنتا عشر آية
[ ترجمه ]
بنام خداى بخشايندهء مهربان « 1 »
1 - اى پيغامبر « 2 » چون طلاق كنيد زنان را طلاق دهيد ايشان را مر عدّت ايشان را ، و بشماريد عدّت ايشان ، و بترسيد از خداى خداوند شما ، و مه بيرون گذاريد ايشان را از خانهاى ايشان ، و نه بيرون شوند مگر كه آرند زشتى هويدا ، « 3 » و آنست حدّهاى خداى عزّ و جلّ ، و هر كى اندر گذرد از حدّهاى خداى عزّ و جلّ بدرستى كه ستم كرد « 4 » مر تن خود را نهدانى مگر خداى عزّ و جلّ نو كند از پس آن كارى
2 - و چون برسند بمدّت ايشان « 5 » بداريد ايشان را بنيكواى يا جدا شويد از ايشان بنيكوى ، و گواه كنيد خداوندان عدالت از شما ، و بيستيد گواهان خداى را ، آنتان پند داده شد بدان آنك هست و مىگرود بخداى عزّ و جلّ و روز آن جهان ، و هر كى بترسد از خداى كند او را بيرون شدن جاى .
3 - و روزى كند او را از آنجا كه نهمىپندارد ، « 6 » و آنك توكّل
هامش
( 1 ) بنام آن خدايى كه معصيت بيند و پرده بپوشد . مهربانى كه توبه و عذر پذيرد ، بخشايندهء كه چون توبه پذيرفت معصيت طاعت كرد . ( صو )
( 2 ) يا پيغامبر بزرگ گردانيده . ( صو )
( 3 ) ناخوبى پيدا . ( صو )
( 4 ) ستم كرده باشد . ( صو )
( 5 ) برسند بزمانهء خويش يعنى بمدتهاى خويش . ( صو )
( 6 ) دو راست گوى سخن روا از شما ، و بپاى داريد گواه را يعنى بگزاريد مر خداى را ، اينتانست همى پند دهد بوى آن كسى را كه بگرود بخداى و روز بازپسين ، و هر كه بترسد از خداى بكند و را از غم و هم بيرون آمدن . و روزى دهند ورا از آنجا كه گمان نبرد . ( صو )