سيد عبد اللّه بن حسين حسينى بحرانى
شيخ معاصر در امل الآمل « 1 » مىنويسد : بحرانى عالمى فاضل و سرايندهاى ماهر و از معاصران است صاحب سلافه در محاسن اعيان عصر از وى نام مىبرد و از او به بزرگى ياد مىكند و اشعارى را از او نقل مىنمايد .
سيد عبد اللّه بن محمد بن زهره حسينى
وى از بزرگان دانشمندان بوده است .
بهطورىكه از اجازهء شيخ نعمة اللّه بن خاتون عاملى كه به سيد بن شدقم مدنى داده است و از خط شيخ شهيد نقل كرده است در سند بعضى از اخبار چنين آمده كه ابن شهرآشوب و على بن طاوس حسنى از وى روايت مىكردهاند .
مؤلف گويد : در نام اين عالم درحقيقت اشتباهى در نسخه رخ داده است ، زيرا در نسخه آمده است عبد اللّه محمد بن زهره حسينى بنابراين يا كلمهء ( ابن ) بين عبد اللّه و محمد حذف شده كه ما نيز برطبق همين احتمال نام او را در صدر اين قسمت به آن صورت ذكر كرديم و شرح حال او را به دنبال نام عبد اللّه ذكر كرديم ليكن در كتابهاى رجال و اجازات عالمى را كه در اين درجه از نسب باشد بدين نام و نشان سراغ نداريم و يا لفظ ( ابو ) پيش از عبد اللّه از قلم افتاده است بنابراين نيازى به حذف لفظ ( ابن ) بين عبد اللّه و محمد نمىباشد ليكن بايد گفت كه اگر سيدى كه در اين درجه باشد همانا او ابو حامد است نه ابو عبد اللّه ليكن دفع اين اشكال ، آسان است براى اينكه ممكن است دو كنيه داشته باشد و يا آنكه لفظ « عبد اللّه » را زايد بدانيم و معتقد باشيم كه ناسخان آن را اضافه كردهاند كه در اين صورت اشكالى باقى نمىماند و كلام استوار است و اختلالى به وجود نمىآيد و در عين حال هر دو عنوان به شخص واحدى مربوط خواهد بود و فرد مورد بحث بعينه همان سيد محيى الدّين ابو حامد محمد بن ابى القاسم عبد اللّه بن على بن زهره حسينى حلبى اسحاقى نوعى بوده كه در اين درجه بشمار است .
هامش
( 1 ) - امل الآمل ، ج 2 ، ص 159 ؛ سلافة العصر ، ص 520 .