و از آثار او حاشيهاى است بر . . . « 1 »
سيد عبد الحميد حسينى نجفى جدّ سيد بهاء الدّين على بن سيد غياث الدّين عبد الكريم حسينى نجفى
وى فاضلى عالم و كامل بوده و روايات بسيارى نقل كرده است و نوادهاش بهاء الدّين در كتاب الدر النضيد فى تعازى الامام الشهيد و ديگر از آثارش از وى روايت كرده است .
در پى آنچه نوشته شد بعيد نيست مترجم حاضر با يكى از دو تن سيدى كه ذيلا ياد كرده مىشوند يكى باشد ، بلكه حقيقت هم همين است .
باز يادآورى مىشود : سيد على بن عبد الكريم بن عبد الحميد در كتاب
هامش
( 1 ) - در نسخهء مطبوع نامى از آثار ديگرش نيامده است . در كتابهاى ديگر كه به شرح احوال او پرداختهاند ، آثار او را اينچنين نام بردهاند : تكملهء حاشيهء عبد الغفور بر شرح جامى ، ترجمهء فارسى غنيه الطالبين عبد القادر گيلانى ، حاشيهء مقدمات اربعه ، تلويح ، حاشيهء مطول ، حاشيهء شرح مواقف ، حاشيهء شرح تفتازانى ، حاشيهء شرح عقائد دوانى ، حاشيه بر حاشيه خيالى ، حاشيه شرح شمسيه ، حاشيه شرح مطالع ، الدرر الثمينة در اثبات واجب ، حاشيه بر حاشيه شرح حكمة العين ، حاشيه بر حاشيهء ميبدى ، حاشيه بر حاشيه راح الارواح ، معروفترين آثار او در حال حاضر حاشيهء مطول است كه مجزا و همراه مطول به طبع رسيده است و از كتابهاى ريحانة الادب و نزهة النواظر و خلاصة الآثار و امثال آنها روشن مىشود : وى از مردم سيالكوت پنجاب هند بوده و از شاگردان ملا كمال الدّين كشميرى است . به شيخ احمد سربندى ارادت مىورزيد و از سوى او به آفتاب پنجاب ملقب گرديده است . جهانگير شاه كه علاقهاى به وى داشته دوبار او را در ترازو گذارده و هموزن او نقره كشيده و به وى داده است ، و هر ماه يك لك روپيه مشاهره براى او معين كرده بود . شصت سال بر كرسى تدريس تكيه زده و در 18 ربيع الاول سال 1068 هجرى در سيالكوت درگذشته و همانجا مدفون شده است .
مؤلف خزينة الاصفيا در تاريخ خود گويد :چو عبد الحكيم آن ولى خدا * ز دنياى دون شد به جنت مقيم
ندا شد پى سال تاريخ او * « ولى مخزن علم عبد الحكيم »