و اين دو سند غير از سندى است كه نجاشى يادآورى كرده است . ( تا اينجا آنچه را كه از بحار الانوار نقل كرديم ، به پايان مىرسد « 1 » .
شيخ معاصر در يكى از فوايدش ، به طورى كه به خط خود او ديدهام ، چنين مىنويسد : همين اندازه كه ابن ابى عمير دو اصل زيد زراد و نرسى را روايت كرده است ، دليل بر صحت اصل آنها مىباشد .
و باز مىنويسد : من حداكثر احاديثى را كه اين كتابهاى چهاردهگانه دارا بودهاند در وافى و امثال آن از كتب معتمده ديدهام و ما بقىِ آنها به احاديث ديگر تأييد مىشوند و حديثى كه بر خلاف باشد در آنها مشاهده نكردهام مگر دو حديثى كه صدور آنها از باب تقيه و امثال آن بوده است .
مؤلف گويد : ممكن است مراد از دو حديث ، يكى حديثى باشد كه زيد نرسى در كتابش از عبد اللّه بن سنان نقل كرده است كه از حضرت صادق عليه السّلام شنيدم ، مىفرمود : روز عرفه خداى متعال از آغاز زوال ، بر الاغى كه موهاى پيشانىاش از يكديگر جدا شده سوار گرديده و به زمين مىآيد و مردمى كه در عرفات حضور دارند ، از طرف راست و چپ ، پاهاى الاغ او را به دست مىگيرند و به همين ترتيب باقى است تا هنگام مغرب فرابرسد و مردم كوچ كنند . ازآنپس خداى منان دو فرشته را مأمور مىدارد تا در كوههاى
هامش
( 1 ) - اصل زيد زراد و زيد نرسى به انضمام چهارده اصل ديگر به همت جناب فاضل معظم آقاى شيخ حسن مصطفوى تبريزى دام عزه به طبع رسيده است و در آخر كتاب مطالبى كه مربوط به اصول طبع شده بوده ، متذكر گرديده حفظه اللّه و ابقاه و دو فايده شيخ حر عاملى را در پايان اصلها آورده است ، در آخر اصل زيد زراد چنين آمده است در روز پنجشنبه دو شب باقى مانده از ماه ذيقعده ، در سال 374 هجرى از نسخه اصل ابو الحسن محمّد بن حسن بن حسين بن ايوب قمى ايده اللّه استنساخ شده . و در آخر اصل زيد نرسى آمده است . كتبه منصور بن الحسن بن الحسين الابى ، و تاريخ آن ماه ذيحجه سال 374 هجرى است - م .