كلى از وى نام نبرده است و با آنكه گروهى از بزرگان را كه از وى روايت مىكرده ، از جمله ابن ادريس نام برده است .
و از اجازهاى كه شيخ معين الدّين معرى كه به خواجه نصير الدّين طوسى قدّس سرّه داده پيدا است ، كه معين الدّين فقيه معروف از ابن زهره روايت مىكرده است .
ابن زهره ، معاصر با شيخ سديد الدّين حمصى ، و ابن ادريس حلى بوده ، و ابن ادريس در باب مزارعه از كتاب متاجر السرائر گويد : يكى از متأخران اصحاب ما در تأليف خود نوشته است : زكات به صاحب بذر تعلق مىگيرد نه به كسى كه زمين را مىكارد ، زيرا آنچه را كه زارع مىبرد ، همانند آن است كه مزد گرفته باشد .
ابن ادريس گويد : گوينده اين قول سيد علوى ابو المكارم حمزة بن زهره حلبى رحمه اللّه است ، آنگاه كه من اين فتوا را از او ديدم ، در ضمن نامهاى خطاى او را به وى گوشزد كردم ، و او در پاسخ نامه من پوزشهايى كه شايسته نبود ايراد كرده ، و از طرز نگارش او پيدا بود كه از ايرادهاى من ناراحت شده است ، آرى به جان خودم سوگند ، شنيدن حقيقت بس مشكل است .
و از جمله اعتذارها ، و معارضاتى كه در پاسخ من ايراد كرده اين است كه كشاورز مانند زارع غاصب است و همچنانكه هرگاه غاصب مثلا گندم را غصب كند و آن را بكارد زكاتش به عهده صاحب گندم است نه به عهدهء زارع غاصب ، و پيداست كه معارضه ابن زهره از ناپسندترين معارضات ، و شگفتآورترين تشبيهات مىباشد ، و توقع من از ابن زهره آن است كه بار ديگر كتابش را مطالعه كند و اشتباه خود را پيش از مرگش استدراك نمايد
رياض العلماء و حياض الفضلاء ( فارسي ) — صفحة 296
مساهمون: محمد باقر ساعدى
ص٢٩٦