همچنين عموى برادرزادهاش سيد محيى الدّين ابو حامد محمّد است كه در آينده به شرح حالش اشاره خواهد شد .
بارى ، سيد ابو المكارم از بزرگان فقها بوده ، و گفتار و نظرياتش در كتابهاى فقه و اصول آمده است ، و سخنان علمى او مورد توجه و اعتماد اصحاب بوده ، و هيچيك از دانشمندان او را مورد ايراد قرار ندادهاند .
و ازآنجاكه ابن زهره ، لفظى مشترك در بين سادات اين خانواده است ، و هر دو برادر ( ابو المكارم و ابو القاسم ) كتابى به نام ( غنيه ) تأليف كردهاند - هرچند نام كتاب با جملهاى كه بدان افزوده شده است رفع اختلاف نموده است - در عين حال ، مؤلف غنية النزوع مورد اشتباه و اختلاف قرار گرفته است .
سيد داماد - در تعليقاتى كه بر اوايل قواعد ، شهيد به خط خودش نوشته ، ديدهام - گويد : هرگاه شهيد در كتابهاى خود مىگويد : شاميون الثلاثة ، مرادش ابو الصلاح ، و ابن براج ، و سيد محيى الدّين بن زهره حلبى مؤلف غنيه است و او ، ابو حامد محيى الدّين محمّد بن زهره حلبى است نه سيد ابو طالب احمد بن زهره حلبى ، و موضوعى كه از شهيد اوّل استفاده مىشود ، آن است كه سيد بن زهره مؤلف الغنيه نامش حمزه است و اضافه كرده كه شهيد در كتاب ذكرى در ضمن فضيلت نماز جماعت گفته است : سيد عزّ الدّين ابو المكارم حمزة بن زهره رضى اللّه عنه گويد : اقتدا كردن در نماز جماعت ، به امامى كه به بيمارى پيسى و جذام گرفتار بوده باشد ، و كسى كه حد شرعى بر او جارى شده ، و امامى كه زمينگير و اخته باشد ، و همچنين اقتداى به زن ، صحيح نباشد ، مگر آنكه مأموم هم مانند امام بدان گرفتارىها مبتلا بوده باشد ، و دليل ما بر عدم صحت چنان نمازى ، اجماع و
رياض العلماء و حياض الفضلاء ( فارسي ) — صفحة 294
مساهمون: محمد باقر ساعدى
ص٢٩٤