ابن محمّد بن يحيى عطار ، و ابو محمّد حسن بن حمزه علوى طبرى ، و شيخ ابو عبد اللّه ، حسين بن سفيان بزوفرى ، و ابو الحسن احمد بن محمّد بن داود قمى ، و حسن بن محمّد بن حمزه و ممكن است اين شخص ، همان حسن ابن حمزه پيش يادشده بوده باشد ، محل تأمل است . و حسين بن على بن سفيان ، و به ظاهر اين شخص هم بزوفرى پيش يادشده باشد ، و شيخ صدوق محمّد بن على بن حسين بن بابويه قمى ، و عمر بن محمّد بن سليم ، معروف به ابن جعابى ، و محمّد بن احمد بن داود قمى ، شيخ طائفه و فقيه شيعه است و ممكن است اين دانشور ، فرزند ابو الحسن احمد قمى - پيش يادشده - بوده باشد ، و يا همان شخص است و نام محمّد اشتباهى آورده شده و محمّد بن حسين بن سفرجله كه از ثقات است و شيخ صدوق محمّد بن على بن فضل .
علاوه بر مشايخ يادشده حسين غضائرى ، از حسن بن على بن صالح ، از شعيب جوهرى ، از محمّد بن يعقوب كلينى ، كه گويا غير از صاحب كافى باشد ، از محمّد بن محمّد ، از اسحاق بن اسماعيل نيشابورى ، از حضرت صادق عليه السّلام روايت مىكرده است .
مشايخ غضائرى ، منحصر به افراد يادشده نيست ، بلكه به طورى كه از پايان استبصار شيخ طوسى و كتابهاى ديگر ، به دست مىآيد از مشايخ ديگر هم روايت مىكرده است .
مؤلف گويد : غضائرى در فقه ، آرايى دارد از آن جمله شهيد ثانى ، در اوايل شرح ارشاد در ضمن مسألهء بئر ، از سيد شريف ابو يعلى جعفرى از ابو عبد اللّه ، حسين غضائرى نقل كرده است ، وى مانند ابن ابو عقيل و همفكران او آب چاه را كه با نجاست برخورد كند نجس نمىدانستهاند .
رياض العلماء و حياض الفضلاء ( فارسي ) — صفحة 197
مساهمون: محمد باقر ساعدى
ص١٩٧