شيخ طوسى ، در رجالش در شرح حال كسانى كه روزگار معصوم را ، درك نكردهاند مىنويسد : وى ، كثير السماع ، و از فنون رجال اطلاع داشت ، و ما آثار او را ، در فهرست ياد كردهايم . و از او به سماع حديث رسيدهايم ، و همگى رواياتش را به ما اجازه داده است .
سيد امير مصطفى پس از نقل كلام شيخ ، اظهار مىدارد ، اينكه فرموده است ، ما آثار او را در فهرست آوردهايم ، درست نيست ، زيرا من در فهرست وى نام و نشانى از او نديدهام ، و ابن داود ، در رجال ص 124 به فهرست ارجاع داده است و مىنويسد : آثارش در فهرست آمده است .
سيد امير مصطفى در نقد الرجال ص 106 مىنويسد : قابل توجه است ، ابن غضائرى كه در خلاصه و امثال آن آمده كه دو فقره كتاب در رجال داشته همانا احمد بن حسين بن عبيد اللّه بن ابراهيم غضائرى فرزند غضائرى است و ما اين معنى را مىتوانيم از رجال سيد ابن طاوس آنجا كه به نقل ابن غضائرى پرداخته ، به دست آوريم . او مىنويسد : و از كتاب ابو الحسين احمد ابن حسين بن عبيد اللّه غضائرى كه وى در اين كتاب به يادآورى از ضعفا پرداخته است و سيد در آخر كتابش مىگويد به طورى كه براى من به ثبوت رسيده است احمد بن حسين بن عبيد اللّه همان احمد بن حسين بن عبيد اللّه غضائرى رحمه اللّه است و نيز مىتوان همين موضوع را از نامبردارى اسماعيل بن مهران و ابو شداخ كه در خلاصه آورده شده است استفاده كرد « 1 » تا بدينجا كلام سيد مصطفى به پايان رسيد .
مؤلف گويد : مراد سيد امير مصطفى از سيد ابن طاوس همانا جمال الدّين
هامش
( 1 ) - در هر دو موضع او را به عنوان احمد بن حسين غضائرى ياد كرده است .