ملا حسن قصايد مزبور را در منقبت حضرت مولا عليه السّلام سروده و به خوبى از عهده آن برآمده است . اين قصائد هماكنون در ميان خواص و عوام متداول است .
دولتشاه سمرقندى در تذكره خود چنين مىنويسد : كاشى از جمله خاصان و خادمان شاه ولايت امير المؤمنين و امام المتقين و يعسوب الدّين اسد اللّه الغالب على بن ابى طالب عليه السّلام بوده و هيچكس به متانت و شيوايى او سخن نگفته مردى دانشور و فاضل بوده است اصل او از كاشان مىباشد اما در خطهء آمل متولد شده است و در آنجا نشو و نما يافته است چنانكه مىگويد :
مسكن كاشى اگر در خطه آمل بود * ليك از جد و پدر نسبت به كاشان مىرسد
حكايت : گويند كه مولانا حسن بعد از زيارت كعبه معظمه شرفها اللّه تعالى و حرم حضرت رسالت پناه صلّى اللّه عليه و آله به عزم زيارت امير المؤمنين و امام المتقين و يعسوب الدّين اسد اللّه الغالب على بن ابى طالب صلوات اللّه سلامه عليه به ديار عراق عرب افتاد و به عتبهبوسى آن آستان مشرف شد و اين منقبت را در روضه مطهره گفت « 1 » :
اى ز بودت آفرينش پيشواى اهل دين * وى ز عزت مادح بازوى تو روح الامين
در آن شب حضرت امير المؤمنين عليه السّلام را در خواب ديد كه از او عذرخواهى مىكند كه اى كاشى ، از راه دور و دراز آمدهاى تو را بر من دو حق است . يكى حق مهمانى و يكى حق صلهء شعر . اكنون بايد كه به بصره
هامش
( 1 ) - دو شعر ديگر از آن قصيده را در مجالس المؤمنين چنين آورده است :من غلام حيدر و آنگاه مداحى غير * خواجگان حشر كى معذور دارندم درين
آن حسن نامم كه اندر مدح داماد نبى * مىكند بر طبع پاكم روح حسان آفرين- م .