داد . در اين هنگام كه على عليه السّلام كاسهء غذا را ديد و بوى غذا به مشامش رسيد ، خشمگينانه به زهرا عليها السّلام نگريست .
فاطمه عليها السّلام شگفت زده شد و گفت : يا على ! چرا با نظر غضب به من مىنگرى ، مگر گناهى ميان من و تو اتفاق افتاده است كه اين چنين نگاهم مىكنى ؟ على عليه السّلام گفت : گناهى بالاتر از اين چيست كه امروز به خدا سوگند ياد كردى كه دو روز است غذا نخوردهاى ؟ حضرت زهرا عليها السّلام سر به طرف آسمان بالا كرد و گفت : پروردگارا ! از آنچه در زمين و آسمان است باخبرى و مىدانى آنچه امروز گفتهام جز حق ، سخن ديگرى نبوده است . ( 1 ) على گفت : اگر چنان است كه مىگوئى ، پس اين كاسهء غذا از كجاست كه مانند آن را نديده و بوئى به خوبى آن به مشامم نرسيده است و پاكيزهتر و بهتر از آن را تاكنون تناول نكردهام ! در اين هنگام پيغمبر اكرم صلَّى اللَّه عليه و آله دست مبارك را در ميان دو شانهء على عليه السّلام گذاشت و حركتى داد و فرمود : يا على ! اين كاسهء غذا پاداش آن دينارى است كه به « مقداد » بخشيدى و او را بر خود و فرزندانت ، ترجيح دادى . آرى ! اين كاسهء غذا ، از ناحيهء خداست . و به راستى هر كسى را كه خدا بخواهد ، پاداش بىحساب كرامت مىفرمايد . سپس پيغمبر اكرم صلَّى اللَّه عليه و آله گريست و در حالى كه اشك مىريخت ، فرمود : از خدا سپاسگزارم كه شما را از دنيا نبرد ، تا اينكه تو را موقعيت زكريا عليه السّلام بخشيد و فاطمه عليها السّلام را ، به مقام مريم عليه السّلام نايل گردانيد و اين آيه را تلاوت كرد : * ( كُلَّما دَخَلَ عَلَيْها زَكَرِيَّا الْمِحْرابَ وَجَدَ عِنْدَها رِزْقاً قالَ يا مَرْيَمُ أَنَّى لَكِ هذا ) * ( سوره آل عمران ، آيه 37 ) ؛ هر گاه زكريا وارد محراب مريم مىشد ، غذاى مخصوص در نزد او آماده مىديد . از او پرسيد : اى مريم ! اين غذا از كجاست ؟ ! « محبّ طبرى » مىگويد : اين حديث را « حافظ دمشقى » در « الاربعين
هامش
( 1 ) نسبت دادن اين گونه عبارات عوامى به معصومين دور از انصاف و ايمان است و اين حرفها در خور مردم عوام است نه على عليه السّلام ؛ زيرا هر دو صاحب ولايت كليهاند و مصداق * ( وَيُؤْثِرُونَ عَلى أَنْفُسِهِمْ
مىباشند و بدين حال به سر مىبرند تا با ضعيفترين مردم امّت همراهى كرده باشند و خدا پاداششان را آنچنان مرحمت مىكند كه نمونهاش در حديث فوق بدون اضافات عوامى آمده است . ( مترجم )