تخطي إلى المحتوى الرئيسي

منية المريد ( فارسى ) — صفحة 236

مساهمون:

ص٢٣٦
مقصود مخفى نيست ليكن بهتر همانست كه بتفصيل جواب دهد . شايسته است پيش از تذكر توزيع تركه بگويد : اگر ميت وصيت يا دين و غير اينها از موانع تقسيم ارث دارد ابتداء آنها را تأديه نموده سپس تركه را قسمت كنند .

مفتى پاسخ را در انتهاء كاغذ نويسد

بيستم - شايسته است پاسخ را در انتهاء سؤال مذكور بنويسد و سطرى را باز نگذارد ، مبادا سائل مطلبى كه موجب فساد فتواى او شود بر سؤال خود اضافه كند . هرگاه محل پاسخ ملصق باشد همانجا كه محل الصاق است نويسد و اگر زائد بر آن محل بود در رقعهء علىحده نگارش ندهد ، بلكه در پشت رقيمه يا حاشيه بنويسد و هرگاه در پشت نامه ، پاسخ را نگارش داد از جانب بالا آغاز كند ، مگر از پائين نامه شروع كرده باشد و به استفتاء متصل نموده ، از آن طرف ضيق محل مانع گرديده در پائين كاغذ پاسخ را خاتمه داده و جواب را به آخر برساند .

مجتهد از رأى مستفتى پيروى نكند

بيست و يكم - هرگاه مفتى بداند كه پاسخ او منافى با غرض مستفتى است و او خوشنود نمى شود كه مفتى در كاغذ ، جواب سؤالش را به‌نويسد بجواب شفاهى اكتفا كند ، و احتراز كند از اينكه طبق درخواست مستفتى رفتار نمايد يا بحيلهء شرعى اظهار دشمنى كند ، زيرا اين موضوع از جمله عيوب زشت و ناپسند است ، و يگانه راهى كه پيروى مفتى از مستفتى را اعلام ميدارد همانست كه در فتوى آنچه بر له اوست نگارش دهد و آنچه عليه اوست باز گذارد مفتى حق ندارد در مسئله‌هاى دعاوى و بينات بوجوهى كه راه خلاصى از آنها را منظور ميدارد اظهار كند و يكى از متخاصمين را راه
منية المريد ( فارسى ) — صفحة 236 | الشهيد الثاني / ساعدى خراسانى