زمان افتاء
دوم - شايسته نيست هنگامى كه اخلاقش تغيير كرده يا دلش به طرف ديگر توجه كرده يا امورى كه مانع از كمال تأمل اوست صورت گرفته مانند ، خشم ، گرسنگى ، تشنگى ، اندوه ، خوشحالى بسيار ، خواب رنجورى ، بيمارى ، گرماى موذى ، سرماى شديد ، جلوگيرى از بول و غائط ، و امثال اينها فتوى دهد ، مشروط بر اينكه زمان وجوب فتوى ضيق نباشد ، در نتيجه شخص مفتى اگر با وقوع برخى از اين احوال بافتاء اشتغال نمود و معتقد بود كه حدوث اين امور وى را از ادراك ثواب محروم نميسازد ، فتواى او با كراهت صحيح است ، زيرا اين امور باعث مخاطره مىباشد .
تغيير رأى مفتى
سوم - اگر در واقعهء بحكمى از احكام فتوى داد پس از آن اجتهادش تغيير كرده و از رأيش برگشت از آن طرف مقلد ( بكسر لام ) بر اثر استفتاء يا غير او از اين موضوع اطلاع حاصل كرد ، ميتواند بقول دوم او عمل كند ، و درصورتىكه بقول اولى مجتهد عمل نكرده به كار بستن قول دوم او موضوعيت نداشته و جائز نيست ، اگر مقلد بقول اولى مفتى عمل كرده و اكنون كه مفتى از رأى خود برگشته و هنوز مقلد از رجوع او اطلاع پيدا نكرده عملش منقوض نخواهد بود .
اگر مستفتى از رجوع مفتى باخبر نشود تغيير رأى مفتى در حق مستفتى ثابت نميباشد ، از آن طرف شخص مفتى هرگاه از رأى خود برگردد لازمست پيش از عمل يا پس از عمل مقلد را آگاه سازد تا بقول دومى او عمل نمايد .