وديعه نهد ، و هركس را بخواهد ببخشايد . بلكه پيش از تعليم در ممارست و آزمايش و قابليت او بهر ترتيبى كه باشد بكوشد .
هشتم : آگهى است از اينكه دانش باطنى ، بلندمرتبهتر از دانش ظاهريست و احتياجش به قوت قلب و صبر و شكيبائى بيشتر است ، ازاينرو موسى عليه السّلام برحسب فراخور حال خود بدانش ظاهرى احاطه داشت و بر اثر نيروى خدادادى از او نگهدارى ميكرد متأسفانه با چنين قدرتى كه خداى متعال در نهاد او قرار داده بود خضر عليه السّلام او را تخويف فرموده و از تحمل دانش باطنى كه تنها علت او ناشكيبائى وى بود تحذير و او را ناتوان بشمار آورد .
خضر عليه السّلام مبالغهء كه در عمل خويش نشان ميداد غرض اولى او معطوف به اين موضوع بود كه تحمل اين علم براى شخص تو دشوار است و از راه تأكيدى كه در مخاطبهء با او به كار برده به خوبى هويدا مىشود كه تحملش خالى از رنج نيست ، نه تنها منظورش آن بود كه تحصيل چنين عملى براى تو مقدور نيست و الا موسى عليه السّلام در پاسخ او نميگفت
( سَتَجِدُنِي إِنْ شاءَ اللَّهُ صابِراً ) .
آنچه تاكنون از آداب و وظائف نگارش پيدا كرد ، آداب ديگرى كه بقيهء آيات متضمن و مشتمل بر آنها است به خوبى سنجيده مىشود ، زيرا در اين مقام آيات ديگر هم از نظر افادهء معنى با آنچه سبق ذكر يافت برابر است ، و هركس نظر تفهم مقصود را دارد ميتواند مذكورات فوق را وسيلهء قرار داده و راه به منزل مقصود پيدا كند .
و تا آن اندازه كه مقدور بود موضوع مخاطبه خضر و موسى و كشف مراد از آيات شريفه بدست آمد ، اينك آداب ويژهء شاگرد با استاد را كه موضوع اين بخش بوده براى آخرين بار به طورىكه دانشمندان