براى محصل پيدا مىشود تضييع عمر و نابود كردن علم و دين خواهد بود
در نتيجه شايستهء به حال شخص محصل همانست كه جز با كسى كه از او بهرهمند شود يا وى از او كامياب گردد آميزش نكند .
و هرگاه « 1 » خود را برفيقى نيازمند ديد دوستى انتخاب كند كه متدين و پرهيزكار و پاكدامن باشد ، و اگر از خاطرش رفته آن رفيق بيادش باشد ، و اگر او را به يارى طلبد ، در اعانتش بكوشد ، و اگر احتياجى به او داشت با او مواسات و مواخات نمايد ، و اگر زجر و رنج كشيد او را به شكيبائى فرمان دهد ، در نتيجه از خوى نيكوى او ملكهء صالحى پيدا كند و در تمام مدت عمر به كار بندد ، و هرگاه چنين دوستى پيدا نكرد بهتر آنست به تنهائى بسر برد و از رفيق بد بهراسد و خويشتن را بدام او مبتلا ننمايد .
محصل و كوشش
ششم - همواره در تعلم دانش حريص و در تمام شبانهروز سفر و حضر از مواظبت و آموختن علم خوددارى نكند و هيچگاه اوقات خود
هامش
( 1 ) در شانزدهء بحار نقل كرده كه حضرت صادق عليه السلام همواره اين دو بيت را تذكره ميفرمود ،اخوك الذى لو جئت بالسيف عامدا ، * لتضر به لم يستغشك فى الود ،
و لو جئته تدعوه للموت لم يكن ، * يردك ابقاء عليك من الرد ،و از حضرت رسول ص روايت شده كه فرمود ، آسايش نفس آن زمانست كه آنچه را توانائى ندارد واگذارد و دردناكترين وحشت نفس همنشين ناجنس است ، سعيد بن اوس گويد : از ابو عمر و علاء شنيدم ميگفت دوست ، انسانيست كه او تو باشد ( شاعرى بدين مضمون گفته )انا من اهوى و من اهوى انا * نحن روحان حللنا بدنا
فاذا ابصرتنى ابصرته * و اذا ابصرته ابصرتنادر كاوش باش و دوستى برگزين كه براى آسايش تو مانند خودت باشد ، و اين شعر را خواند .لكل امرء شكل من الناس مثله * فاكثرهم شكلا اقلهم عقلا
لان صحيح العقل لست بواجد * له فى طريق حين يفقده شكلا