حفظ كند و با عدم احتياج چشمان خود را به اطراف متوجه نسازد و از خندهء بسيار و مزاح كردن بهپرهيزد زيرا از هيبتش بكاهد و احترام و جاه و عزت او را از دل مردم بربايد ، ليكن مزاح اندكى كه براى انس حاضرين و الفت دل آنها باشد پسنديده است چنانچه پيمبر صلّى اللّه عليه و إله و سلّم و ائمهء طاهرين اين عمل را انجام ميدادند ، نزديك بدين مزاح است خنديدن به طورىكه پيغمبر صلّى اللّه عليه و إله و سلّم در وقت خنديدن به نحوى بود كه دندانهاى حضرتش صلّى اللّه عليه و إله و سلّم نمودار ميگرديد ليكن چنان نخندد كه صداى او بلند شود ، آرى بهتر آنست كه تبسم كند و لبخند زند .
استاد از نظر جلوس با شاگردان
هشتم - در جائى نشيند كه : با همهء حاضرين مواجه باشد و هنگام گفتگو باندازهء رفع احتياج بجانب ايشان التفات كرده و ديده بسوى آنها بگشايد ، و كسى كه با وى مكالمه مينمايد يا پرسش و مباحثه مىكند با توجه بيشتر و اقبال به او ، بجانب او نگران شود گرچه آدمى حقير و فرومايه باشد ، زيرا اگر اين عمل را ويژهء صاحبجاهان قرار دهد همانا كار خودبينان و جدالكنندگان را بانجام آورده .
شاگردى كه در جلسه بقرائت درس اشتغال ميورزد در حكم شاگرديست كه بمباحثهء با معلم سرگرم شده ، و آنچه متعلق بدرس اوست ويژهء او شمارد ، و با ديگران بحسب حال و سؤال خطاب كند .
استاد و همنشينان
نهم - خوى و رفتار خود را اضافه بر آنچه با ديگران انجام ميدهد نسبت بهمنشينان نيكو سازد ، فاضل ايشان را از نظر علم ، سن ، صلاح شرف ، و امثال اينها توقير و احترام نمايد ، هركدام در ورود بجلسهء درس پيشقدم بودند مكانش را رفيع سازد و با ديگران مهربان باشد ، و بسلامى