دينى كه مؤتمن بر آنها و مأمور است كه آنها را بيان كند بوده باشد و ازدياد دانش را بر اثر مذاكره و اظهار پاداش پسنديده بخواهد و برگشت به حق و يادآورى از ذكر خدا و دعاء از جهة علما و صالحين و جز اينها از مقاصد صحيح ديگر را در نظر بگيرد زيرا احضار اينگونه از مقاصد موجب ازدياد پاداش عمل خواهد بود ، چونكه ثواب اعمال بر اثر نياتيست كه در صحنهء دل بارز و هويدا مىشود .
مقصود از نيت نه اينست كه بگويد اين عمل را از جهة اين علت بجا مىآورم و الفاظ ويژهء را متذكر شود بلكه مراد اينست كه نفس خود را وادارد و تصميم عزم نمايد براى عمل خاصى كه نتيجهاش تقرب به خدا و نزديكى به حضرت او خواهد بود ، بنابراين هرگاه بگويد اين عمل را براى خدا بجا ميآورم با آنكه خدا ميداند كه نظر او غير اين معنى است مانند اينكه در مجالس معرفى شود و آوازهاش بلند گردد و بر هممسلكانش سرورى پيدا كند سودى نخواهد داشت ، آرى اين كس با خداى متعال حيله نموده و با مردم از در ستيزهجوئى درآمده و خداى از خبث طينت و فساد نيت او آگاه مىباشد ، بنابراين بواسطهء گناهانى كه بصورة عبادت جلوه كرده و صدور يافته مستحق عقوبت خواهد بود .
خداى بفضل و كرم خودش اعمال ما را اصلاح فرمايد ، و در گفتارمان پايدار بدارد و به من و احسان حضرتش سرائر و مقاصد ما را خالص بسازد .
استاد و آداب جلوس
هفتم - در صورت امكان بيك مكان قرار گيرد و بدن خود را از حركت شديد و تكان خوردن بازدارد و از جائى بجاى ديگر نرود و دست خود را از بيهوده كارى و تشبيك ( كه انگشتان در يكديگر نهادن باشد )