تخطي إلى المحتوى الرئيسي

نبرد جمل ( فارسى ) — صفحة 367

مساهمون:

ص٣٦٧
سوگند مي‌دهم هر كه از رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) اين سخن را شنيده ، برخيزد و گواهى دهد : “ اى علي ! پس از من ، كار زنانم به دست توست . ” » سيزده مرد ، از جمله چند تن از بدريان ، برخاستند و به اين سخن گواهى دادند . در اين هنگام ، عايشه گريست ، به گونه‌اى كه صداى گريه‌اش را شنيدند . على فرمود : « رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) به من خبر داد : اى علي ! در نبرد جمل ، خداوند تو را با پنج‌هزار فرشته نشان‌دار يارى خواهد نمود . » ( الاحتجاج ، 1 / 241 ) اين بدان معناست كه رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) به علي ( عليه السلام ) خبر داده بود كه عايشه بر وى شورش خواهد نمود . البته در نظر من ، اين سخن علي ( عليه السلام ) بيش از يك تهديد نبوده است . با اين حال ، اين روايت نشان مي‌دهد كه يكى از همسران پيامبر ، او را در جهان ديگر نخواهد ديد و يكى از اوصياى وي ، عايشه را طلاق خواهد داد . از روايت‌هاى صحيح برمي‌آيد كه اين كار به دست امام حسين ( عليه السلام ) انجام پذيرفت . 5 . مسعودى گويد : حسين ( عليه السلام ) تصميم گرفت كه حسن ( عليه السلام ) را در كنار رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) دفن نمايد ؛ اما عايشه از اين كار جلوگيرى نمود و بر استر خود سوار شد و براى تحريك مردم بيرون آمد . هنگامى كه حسين ( عليه السلام ) چنين ديد ، برادرش را در بقيع كنار مادرش فاطمه [ بنت اسد ] دفن نمود . گزارش شده كه ابن‌عباس ، عايشه را هنگام بازگشت به خانه‌اش ديد و به او گفت : « آيا تو را همان ماجراى شتر بس نبود و مي‌خواهى ماجراى استر نيز به آن اضافه شود : روزى بر شتر و روزى بر استر ؟ از پرده عفاف رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) بيرون مي‌آيى و مي‌خواهى نور خدا را خاموش كني ؛ اما خداوند نور خود را كامل مي‌كند ، هرچند مشركان نخواهند . انا لله و انا اليه راجعون . » عايشه به وى گفت : « از من دور شو ! ننگ بر تو ! » نيز گزارش شده كه حسين ( عليه السلام ) هنگامى كه عايشه آن كار را كرد ، حكم طلاقش را برايش فرستاد ؛ زيرا رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) حكم طلاق همسرانش را پس از خود به اميرالمؤمنين ( عليه السلام ) سپرده بود و اميرالمؤمنين ( عليه السلام ) نيز پس از خودش اين حكم را به حسن ( عليه السلام ) سپرد و او نيز آن را به حسين ( عليه السلام ) وانهاد . رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) فرموده بود : « از همسرانم كسى است كه روز قيامت مرا نخواهد ديد و او همان كسى است كه اوصيايم پس از من او را طلاق خواهند داد . » ( اثبات الوصيه ، 1 / 163 )