« آيا كسى كه مسجدى به غرض تقوى و خداپرستى تأسيس كرده و رضاى حق را طالب است مانند كسى است كه بنايى ( به غرض كفر و نفاق و تفرقه كلمه در اسلام ) سازد ، بر پايه سستى در كنار سيل كه زود به ويرانى كشد و عاقبت آن بنا از پايه به آتش دوزخ افتد ( و اين حال بناى نفاق و ستم است ) و خدا هرگز ستمكاران را هدايت نخواهد كرد . بنايى كه آنها بر كفر و نفاق بنا كردند ، دلهاى ايشان را هميشه به حيرت و ريب افكند تا آنكه يا به مرگ يا توبه دل بركنند كه خدا به اسرار خلق دانا و به دقايق امور عالم آگاه است » « 1 »
سپس چون اين آيات نازل شد ، رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله و سلّم مسلمانان را از نقشهء شوم و نيرنگ شيطانى منافقين آگاه ساخت و مسلمانان دريافتند كه در پس تملق و سوگندهاى دروغين ايشان چه دامى گسترده بود . سپس حضرت رسول صلّى اللّه عليه و إله و سلّم عمار بن ياسر و وحشى را فرستاد تا آن مسجد را تخريب كرده و بسوزانند و از اساس برآورند .
صبح روز بعد چون معتب بن قشير از خواب برخاست ، متوجه شد كه مسجدشان تخريب و بنايش درهم فروريخته است ، و به زودى دريافت كه طرح شوم آنها فاش و او و همراهانش رسوا گشتهاند . سرانجام او و همراهانش گرد هم جمع و شريك غم و اندوه يكديگر شدند . « آرى اگر ايشان با تو مكر كنند ، خدا هم به آنها مكر مىكند كه خدا بهتر از هركس مكر تواند كرد » « 2 »
هامش
( 1 ) . سوره توبه ، آيات : 107 تا 110 .
( 2 ) . سوره انفال ، آيه : 30« . . . وَ يَمْكُرُونَ وَ يَمْكُرُ اللَّهُ وَ اللَّهُ خَيْرُ الْماكِرِينَ »