بَلْ تُؤْثِرُونَ الْحَياةَ الدُّنْيا
امّا چه فايده كه عموم شما يكى از كارهاى فوق را انجام نمىدهيد ، بلكه زندگى دنيا را انتخاب مىكنيد و رستگارى و نماز را وامىگذاريد .
وَ الْآخِرَةُ خَيْرٌ وَ أَبْقى
بنا بر گمان شما نيز كه دنيا را نيكو مىدانيد باز آخرت نيكوتر و بهتر از دنياست ، يا نيكويى و حسن دنيا بر حسب واقع است ، چون از آنجا كه دنيا مزرعهى آخرت است داراى محاسن متعدّدى است ولى آخرت همواره ماندنى است .
إِنَّ هذا
مقصود از اسم اشاره رستگارى كسى است كه پاكيزه شود و نام پروردگارش را به ياد آورد و نماز بخواند ، يا مقصود نيكوتر و بهتر بودن آخرت و ماندگارتر بودن آن است .
لَفِي الصُّحُفِ الْأُولى صُحُفِ إِبْراهِيمَ وَ مُوسى
اين گفتار در كتب رسولان پيشين ذكر شده بخصوص در صحف ابراهيم و تورات موسى از ابى ذر قدّس سرّه آمده است كه او از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله سؤال كرد كه خداوند چند كتاب نازل فرموده ؟
رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمود : يكصد و چهار كتاب .
پس بر شيث پنجاه صحيفه و برادر يس سى صحيفه و بر ابراهيم بيست صحيفه نازل نمود ، سپس تورات ، انجيل ، زبور و فرقان را نازل نمود .
أبو ذر مىگويد : گفتم : يا رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله صحف ابراهيم چه بود ؟
رسول خدا فرمود : همهى آنها مثلها بود و در صحف ابراهيم بود : اى پادشاه گرفتار و مغرور ، من تو را مبعوث نكردم كه دنيا را جمع كنى و روى هم بگذارى ، من تو را فرستادم تا از جانب من درخواست مظلوم را