اوصيا و جانشينان انبيا راه امّتهاى پيشين را مىرويد و در بعضى از اخبار آمده است : آيا اين امّت بعد از پيامبرش در امر منافقين همانند پيشينيان عمل نكردند ؟
و لفظ « طبق » با حركت پوشش هر چيزى است و از هر چيزى مساوى آن است و به معناى مردم يا ملخهاى زياد يا جماعتى از آنانست و به معناى حال نيز مىباشد .
فَما لَهُمْ لا يُؤْمِنُونَ
پس آيا ايمان نياوردن چه نفع و فايدهاى براى آنان دارد ؟
يا چه چيزى مانع از عدم ايمان آنان مىشود ، يا چه حالى دارند ؟
آيا ديوانه هستند يا عاقل كه ايمان نمىآورند ؟ ! اين جمله حاليّه ، يا مستأنفه و جواب سؤال مقدّر در مقام تعليل است ، يا در مقام حال آنانست و ممكن است لفظ « ما » نافيه باشد كه معناى آيه چنين است : آنان هيچ نفعى در عدم ايمان ندارند ، يا هيچ مانعى از ايمان آنان نيست .
و مقصود از عدم ايمان ، ايمان نياوردن به خدا ، يا به رسالت ، يا به ولايت است .
وَ إِذا قُرِئَ عَلَيْهِمُ الْقُرْآنُ لا يَسْجُدُونَ
و چرا چون براى آنان قرآن خوانده شود براى خدا خاضع نمىشود .
روايت شده كه نبىّ صلّى اللّه عليه و آله روزى آيهى
« وَ اسْجُدْ وَ اقْتَرِبْ »
را خوانده ، خود او با همراهان مؤمن خود سجده كردند در حالى كه قريش بالاى سر آنان سر و صدا مىكردند و سوت مىزدند .
پس اين آيه نازل شد :
بَلِ الَّذِينَ كَفَرُوا يُكَذِّبُونَ وَ اللَّهُ