نيستند ، يا از اذن او مالك مخاطبه نمىباشند و قدرت مخاطبه ندارند و اذن به مخاطبه به آنان داده نمىشود .
يَوْمَ يَقُومُ الرُّوحُ
لفظ « يوم » ظرف يكى از افعال گذشته يا ظرف قول خدا : « لا يتكلّمون » مىباشد و روح در اينجا عبارت از ربّ النوع انسان است كه از جميع ملايكه باعظمتتر است و مقام او فوق مقام جميع ملايكه بلكه فوق عالم امكان است و او با هيچ يك از انبيا نبوده ، ولى با محمّد صلّى اللّه عليه و آله و بعد از او با اوصيا و جانشينان محمّد صلّى اللّه عليه و آله بوده است و از او به روح القدس تعبير مىشود .
وَ الْمَلائِكَةُ صَفًّا
ملايكه در يك صف يا در حالى كه صف بستهاند .
لا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمنُ
جز آنچه خداى بخشنده اجازه داده است و قال و مىگويند .
صَواباً
و آنچه نيكوست از رسول خداست مىگويند .
ذلِكَ الْيَوْمُ الْحَقُّ فَمَنْ شاءَ اتَّخَذَ إِلى رَبِّهِ مَآباً
آن روز موقع بروز حق است ، براى كسى كه بخواهد نزد پروردگار مضاف يا نزد پروردگار مطلق خويش مقام و منزلتى باشد ، كه در اين صورت مآب همان ولايت و پيروى كردن از على عليه السّلام مىباشد .
إِنَّا أَنْذَرْناكُمْ عَذاباً قَرِيباً
اين جمله سؤال مقدّر است ، گويى كه گفته شده : اگر آن روز حقّ است پس به خاطر آن روز چه كارى براى آنان انجام داديد ؟ كه فرمود : ما آنان را انذار نموديم و از عذاب ترسانيديم .
يَوْمَ يَنْظُرُ الْمَرْءُ ما قَدَّمَتْ يَداهُ
اين جمله بدل از « عذابا »