از امام باقر عليه السّلام روايت شده : اين آيه دربارهى امير المؤمنين عليه السّلام و اصحاب او نازل شده كه عمل كردند آنچه را كه عمل كردند ، آنان امير المؤمنين عليه السّلام را در بهترين جاها مىبينند پس صورت آنها زشت و سياه مىشود و گفته مىشود : اين همان است كه شما در مورد او ادّعا مىكرديد ، كسى كه نام او را به خود مىبستيد .
از امام باقر عليه السّلام آمده است : وقتى مكان و منزلت على عليه السّلام را از نبىّ صلّى اللّه عليه و آله مىبينند از خشم و ناراحتى صورت آنان كه كافر شدند زشت و سياه مىشود ، يعنى آنان كه فضل و برترى على عليه السّلام را تكذيب نمودند .
و آوردن لفظ ماضى در قول خدا « فلمّا رأوه » طبق معناى اوّل و دوّم بدان جهت است كه وقوع مطلب حتمى و محقّق است . و طبق معناى اخير به جهت ماضى بودن فعل است .
قُلْ أَ رَأَيْتُمْ
به آنها بگو اى كفّار
إِنْ أَهْلَكَنِيَ اللَّهُ
اگر خدا مرا بميراند .
وَ مَنْ مَعِيَ أَوْ رَحِمَنا
تا آخر عمر اگر ما را نگهدارد .
فَمَنْ يُجِيرُ الْكافِرِينَ مِنْ عَذابٍ أَلِيمٍ
مقصود عذاب دنيا ، يا عذاب مرگ ، يا عذاب برزخها ، يا عذاب قيامت است و اين جواب آنهاست كه مىگفتند « نتربّص به ريب المنون »
قُلْ هُوَ الرَّحْمنُ
كسى كه افاضهى وجود و كمالات وجود بر هر موجودى مىكند .
آمَنَّا بِهِ
ما به او ايمان آوردهايم چه شما ايمان بياوريد و چه نياوريد .
وَ عَلَيْهِ تَوَكَّلْنا
بر خدا توكّل كرديم و ديگر باكى از دشمنى