فرومايگان را از آنجا بيرون خواهند كرد ، حال آنكه عزّت ، خاصّ خداوند ، پيامبر او و مؤمنان است ، ولى منافقان نمىدانند .
اى مؤمنان اموال و اولادتان ، شما را از ياد خداوند باز ندارد و كسانى كه چنين كنند ، آنانند كه زيانكارند .
و پيش از آنكه مرگ به سراغ هر يك از شما بيايد و او بگويد پروردگارا چرا مرا تا مهلتى نزديك باز پس نداشتى كه بتوانم صدقه بدهم و از شايستگان باشم ، از آنچه روزيتان كردهايم ، بخشش كنيد .
و خداوند هرگز كسى را چون اجلش را فرارسد ، باز پس ندارد ، و خداوند به آنچه مىكنيد آگاه است .
تفسير
إِذا جاءَكَ الْمُنافِقُونَ قالُوا نَشْهَدُ إِنَّكَ لَرَسُولُ اللَّهِ وَ اللَّهُ يَعْلَمُ إِنَّكَ لَرَسُولُهُ
اى رسول ما چون منافقان ( رياكار ) نزد تو آيند گويند گواهى مىدهيم كه تو رسول خدايى و خدا مىداند تو رسول او هستى .
چون خداى تعالى خواست اين مطلب را بيان كند كه آنچه كه مورد شهادت واقع شده است يعنى رسول بودن نبى صلّى اللّه عليه و آله صدق و راست است و نيز خواست اين توهّم را رفع كند كه تكذيب به مشهود برنگردد لذا اين جمله را مقدّم نمود و سپس فرمود :
وَ اللَّهُ يَشْهَدُ إِنَّ الْمُنافِقِينَ لَكاذِبُونَ
« 1 » و خدا هم گواهى مىدهد كه منافقان دروغ مىگويند . چون آنچه را كه شهادت مىدهند با آنچه كه در دلهاى آنان است مطابقت ندارد .
اتَّخَذُوا أَيْمانَهُمْ جُنَّةً
منافقين قسمهايشان را سپر قتل و
هامش
( 1 ) اين آيه در سال پنجم هجرى هنگام مراجعت پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله از غزوهى بنى مصطلق نازل شد .
تفسير على بن ابراهيم قمى