الْجَبَّارُ
كسى كه هر شكستگى و نقص و قصور و تقصير از بندگانش يا از ساير خلقش را جبران مىكند ، يا به معناى عظيم الشأن است يا به معناى كسى است كه غير خودش را ذليل مىكند و دست ديگرى به او نمىرسد .
الْمُتَكَبِّرُ
آنقدر بزرگ است كه نزد او با ارزش و بىارزش و جليل و حقير باقى نمىماند و جز او همه چيز فانى مىشود .
سُبْحانَ اللَّهِ عَمَّا يُشْرِكُونَ
خداوند منزّه است از چيزهايى كه شريك او قرار مىدهند ، از قبيل بتها ، ستارگان ، عناصر و ساير مواليد ، چون هيچ چيز نزد بزرگى او باقى نمىماند .
هُوَ اللَّهُ الْخالِقُ الْبارِئُ الْمُصَوِّرُ
اوست خداى آفريننده عالم جهان و پديدآرندهء جهانيان نگارنده صورت خلقان .
شمارش مدايح و در ضمن تعليل جملهى سابق است و خالق كسى است كه مادّه شيئى را نخست ايجاد مىكند و بارئ كسى است كه آن مخلوق را درست مىكند و همانطور كه شايسته است باشد مىسازد و مصوّر كسى است كه به همه آن موجود و همه اجزاء آن صورتهاى مناسب عطا كند .
لَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنى
او را نامهاى نيكوتر بسيارست .
اسم همانطور كه در اوّل سورهى فاتحه و در اوّل سورهى بقره در طىّ تفسير قول خدا
« عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْماءَ كُلَّها »
گذشت اختصاص به اسم لفظى ندارد ، بلكه هر چيزى كه دلالت بر چيز ديگر بكند اسم آن چيز مىشود ، خواه دلالت آن وضعى باشد يا طبيعى يا عقلى و خواه دالّ لفظ باشد يا معناى يا ذات جوهرى و اسم حسن و نام نيك و اسم حسن آن