و بزبور اندر حكم و شريعت نبود همه توحيد خداى عزّ و جلّ بود .
و داود عليه السّلم آوازى و الحانى سخت خوش داشت و هر گه كه « 1 » زبور خواندى به آن آواز و الحان خوش ، هر كس كه آن آواز بشنيدى مقرّ آمدى كه هرگز هيچ خلق را آوازى و الحانى ازين خوشتر نبوده است و كس نشنيده است . و چون داود عليه السّلم بتسبيح و تهليل و زبور خواندن مشغول شدى مرغان هوا بيامدندى و بر سر وى بيستادندى ، و آن آواز او همى شنيدندى ، و آواز او باز كوه پيوستى « 2 » چنان كه خداى عزّ و جلّ گفت :
إِنَّا سَخَّرْنَا الْجِبالَ مَعَهُ يُسَبِّحْنَ بِالْعَشِيِّ وَ الْإِشْراقِ . وَ الطَّيْرَ مَحْشُورَةً كُلٌّ لَهُ أَوَّابٌ
. « 3 » يعنى مطيع . و جاى ديگر گفت :
أَوِّبِي مَعَهُ وَ الطَّيْرَ
. « 4 » و داود عليه السّلم بندهاى بود خداى عزّ و جلّ را مطيع و فرمان بردار ، و اندر ميان خلقان عادل بود ، و او را نود و نه زن بود آزاد بنكاح بجز كنيزكان ، و داود عليه السّلم را نيكوئيها بسيار بود « 5 » و روزگار خويش را بسه بهره « 6 » كرده بودى ؛ يك بهره به كار اين جهان و بزنان و ملاهى و آنچه بدين ماند مشغول شدى ، و دوم بهره به كار آن جهان و عبادت مشغول شدى ، و سهام بهره به كار و كسب حلال و چيزى بدست آوردن از دست رنج خويش مشغول شدى ؛ و بدين ميانه زبور همى خواندى و فضل پيغامبران عليهم السّلم اندر آنجا همى ديدى .
پس يك روز اندر مناجات خويش گفت كه يا رب مرا همين « 7 » فضلها
هامش
( 1 ) و ايزد تعالى او را صوتى و الحانى داده بود خوش ، و هر آن هنگام كه . ( بو )
( 2 ) و كوه با وى بنويدى ( ؟ ) ( بو ) - و كوه با وى پيونديدى . ( آ )
( 3 ) ص 19 - 18
( 4 ) سبا 10 - يا جبال او بى معه الطير و ألنا له الحديد . ( آ . بو )
( 5 ) بوده بود .
( آ . بو )
( 6 ) قسمت . ( بو . آ )
( 7 ) مرا زين . ( آ ) - مرا هم ازين . ( بو )