[ بدان كه ] تو را نگهبان ايشان نفرستادهايم ؛ بر تو جز پيامرسانى نيست ؛ و ما چون از جانب خويش به انسان رحمتى بچشانيم ، به آن شاد شود و اگر به خاطر كار و كردار پيشينشان به ايشان بلايى رسد ، آنگاه است كه انسان ناسپاس است .
تفسير
[ وَ الَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبائِرَ الْإِثْمِ وَ الْفَواحِشَ ]
لفظ « الفواحش » جمع « فاحشه » به معناى اختصاصا زناست ، يا به معنى هر گناهى است كه قبح و زشتى آن شديد باشد ، يا به معنى هر چيزى است كه خداى تعالى از آن نهى كرده باشد .
و بنا بر دو معناى اوّل از قبيل ذكر خاصّ بعد از عامّ است كه به جهت اهتمام به آن ذكر شده است .
و ممكن است لفظ « الفواحش » عطف بر « الإثم » و بر « كبائر الإثم » باشد ، بنا بر احتمال سوّم لفظ « الفواحش » مرادف با اثم ، عطف بر آن و تأكيد به حساب مىآيد و در سورهى نساء بيان گناه كبيره و صغيره در تفسير آيهى
إِنْ تَجْتَنِبُوا كَبائِرَ ما تُنْهَوْنَ عَنْهُ
گذشت .
[ وَ إِذا ما غَضِبُوا هُمْ يَغْفِرُونَ ]
لفظ « هم » مبتدا ، لفظ « يغفرون » خبر آن ، جمله جواب است ، كه لفظ « فاء » در جواب حذف شده ، يا لفظ « اذا » از معناى شرط خالى است ، يا چون معنى شرط بودن در « اذا » ضعيف است احتياج به لفظ « فاء » نيست ، يا لفظ « هم » تأكيد ضمير متّصل است ، يا فاعل « غضبوا » به « ناس » يعنى به مردم بر مىگردد ، لفظ « هم » مفعول « غضبوا » كه خافض حذف شده و معناى آيه اين است كه هرگاه مردم بر آنها غضب كنند آنها مىبخشند و عفو