خوانده شده و آن واضح و روشن است ، با نصب نيز خوانده شده بدين گونه كه لفظ « واو » به معناى « مع » باشد و فعل بعد از آن منصوب گردد .
[ ما لَهُمْ مِنْ مَحِيصٍ ]
هيچ راه نجات از عذاب را ندارند .
[ فَما أُوتِيتُمْ ]
اين جمله عطف و تعقيب باعتبار اخبار است ، يعنى وقتى دانستيد كه هيچ راه نجاتى از عذاب نيست بدانيد كه هر چه به شما داده شود متاع حيات دنياست .
[ مِنْ شَيْءٍ ]
از آن جهت كه شما از فرزندان و ابناى دنيا هستيد هر آنچه كه به شما داده شود .
[ فَمَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا ]
متاع حيات دنياست كه بقا و دوامى ندارد و از آميختگى با آلام و رنجها و ترس از زوال خالص و جدا نيست .
[ وَ ما عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ ]
آنچه كه نزد خدا است بهتر است ، چون شايبهى رنج و ترس زوال در آن نيست .
[ وَ أَبْقى لِلَّذِينَ آمَنُوا ]
آنچه كه نزد خدا است براى مؤمنين باقى ماندنىتر و جاودانهتر است ، لفظ
لِلَّذِينَ آمَنُوا
متعلّق به لفظ « خير » و « أبقى » است ، يا خبر مبتداى محذوف است ، يعنى اين مطلب براى كسانى است كه ايمان آورند .
[ وَ عَلى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ ]
مقصود از ايمان اسلامى است كه با بيعت عام و قبول دعوت ظاهرى حاصل مىشود ، كه در اين صورت قول خدا :
وَ عَلى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ
اشاره به ايمان خاصّ است كه با بيعت خاصّ و قبول دعوت باطنى حاصل مىگردد .