مِنْ نَكِيرٍ ( 47 ) فَإِنْ أَعْرَضُوا فَما أَرْسَلْناكَ عَلَيْهِمْ حَفِيظاً إِنْ عَلَيْكَ إِلاَّ الْبَلاغُ وَ إِنَّا إِذا أَذَقْنَا الْإِنْسانَ مِنَّا رَحْمَةً فَرِحَ بِها وَ إِنْ تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌ بِما قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ فَإِنَّ الْإِنْسانَ كَفُورٌ ( 48 )
ترجمه :
( 42 / 48 - 37 )
و همچنين [ براى ] كسانى كه از گناهان كبيره و ناشايستيها پرهيز مىكنند ، چون خشمگين شوند ، گذشت مىكنند .
و كسانى كه نداى پروردگارشان را استجابت كردهاند ، نماز را بر پا داشتهاند و كارشان رايزنى با همديگر است ، از آنچه روزيشان دادهايم ، مىبخشند ،
و كسانى كه چون به آنان تعدّى رسد ، آنان انتقام مىگيرند .
و جزاى هر بدى ، بدىاى همانند آن است ، پس هر كه عفو و درستكارى پيشه كند ، پاداش او بر خداوند است ، كه ستمكاران را دوست ندارد .
و هر كس بعد از ستمى كه ديده است ، انتقام گيرد ، اينانند كه بر آنان ايرادى نيست .
ايراد تنها بر كسانى است كه به مردم ستم مىكنند و در روى زمين به ناحقّ سركشى مىنمايند ، اينانند كه عذابى دردناك در پيش دارند .
و هر كس كه خداوند در بيراهى گذارده باشد ، ديگر پس از او سرورى ندارد و ستمكاران [ مشرك ] را بينى كه چون عذاب را بنگرند ، گويند آيا راهى براى بازگشت [ به دنيا ] هست .
و آنان را بينى كه بر آن [ آتش دوزخ ] عرضه دارندشان ، در حالى كه از خوارى زبونند ، به گوشهى چشم نيم گشاده مىنگرند و مؤمنان گويند بىگمان زيانكاران كسانى هستند كه در روز [ حساب و ] قيامت به خويشتن و خانوادهشان زيان رساندهاند ، بدانيد كه ستمكاران [ مشرك ] در عذابى پايندهاند .
و آنان را دوستانى نيست كه در برابر خداوند ياريشان كنند ؛ و هر كس را كه خداوند در بيراهى گذارده باشد ، براى او بيرون شدى نيست .
نداى پروردگارتان را ، پيش از آنكه روزى بيايد كه در برابر امر الهى بازگشتى نداشته باشد ، بپذيريد ، در چنين روزى شما را پناهگاهى نيست ، شما را مجال انكارى نيست .
پس اگر روىگردان شدند