عذاب اخروى نداشتند به آل محمّد صلّى اللّه عليه و آله ستم روا داشتند .
[ تَرَى ]
الآن مىبينى يا در آخرت خواهى ديد ، خطاب مخصوص به محمّد صلّى اللّه عليه و آله يا عامّ است .
[ الظَّالِمِينَ مُشْفِقِينَ ]
ستمگران را ترسان و خايف مىبينى .
[ مِمَّا كَسَبُوا ]
ترس ستمگران از كيفر كارهايى است كه انجام دادهاند ، يا از خود اعمال است بنا بر تجسّم اعمال در دنيا چنانچه حال بعضى از گناهكاران چنين است ، يا در آخرت چنانچه حال همه است .
[ وَ هُوَ واقِعٌ بِهِمْ ]
در دنيا عذاب آنها حتمى است ولى احساس نمىكنند ، يا عذاب آخرت مقصود است .
[ وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ فِي رَوْضاتِ الْجَنَّاتِ ]
اين جمله عطف بر دو مفعول « ترى » است ، يعنى مىبينى كسانى را كه ايمان آوردهاند . . . تا آخر ، يا عطف بر اسم « انّ » و خبر آن ، يا عطف بر جملهى «
إِنَّ الظَّالِمِينَ . . .
تا آخر آيه ، يا عطف بر جملهى «
تَرَى الظَّالِمِينَ
» يا بر جملهى «
هُوَ واقِعٌ بِهِمْ
» مىباشد .
[ لَهُمْ ما يَشاؤُنَ عِنْدَ رَبِّهِمْ ]
ظرف « عند ربّهم » ظرف مستقرّ و حال از فاعل « يشاءون » يا از موصول ، يا از مجرور « لهم » يا از ضمير متن در آن ، يا خبر بعد از خبر يا خبر مبتداى محذوف ، يا متعلّق به « يشاءون » يا « بل هم » مىباشد .
[ ذلِكَ هُوَ الْفَضْلُ الْكَبِيرُ ]
اينكه گفته شد فضل بزرگى است /
[ ذلِكَ ]
لفظ « ذلك » اشاره به همان چيزى است كه ذكر شد كه قدر آن عظيم و منزلت و مقام آن بالا است .
[ الَّذِي يُبَشِّرُ اللَّهُ عِبادَهُ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا