بنابراين آنچه كه گفته شده كه استثنا منقطع است صحيح نيست ، لفظ « قربى » مصدر « قرب » است و مقصود مودّت در تقرّب به سوى خدا است ، يا مقصود حالت نزديكى شما به خداست ، كه به معناى حبّ و دوستى فى اللّه مىشود .
يا معناى آيه دوست داشتن اعمالى است كه انسان را به خدا نزديك مىسازد ، يا معناى آيه اين است كه من از شما اجرى نمىخواهم جز اينكه مرا به خاطر نزديكىام با شما دوست داشته باشيد بعضى آيه را اين چنين تفسير كردهاند .
و لكن آنچه كه از ائمّهى ما عليهم السّلام در ضمن اخبار زياد به ما رسيده است معناى آيه را چنين مىرساند : من از شما مزد و اجرى طلب نمىكنم جز اينكه نزديكان مرا دوست داشته باشيد .
و بنابراين لفظ « القربى » مصدر به معناى اسم فاعل مىشود و تعبير به مصدر جهت اشعار به اين است كه دوست داشتن نزديكان و اقربا من از آن جهت كه نزديكان من هستند به نفع خود شماست خواه مقصود از قرابت جسمانى باشد يا روحانى .
روايت شده كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله هنگامى كه وارد مدينه شد و اسلام را محكم نمود انصار بين خودشان گفتند : ما خدمت رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله برسيم و به او بگوييم : تو تهى دست هستى و بعضى چيزها را ندارى ، اين اموال ماست و تو مىتوانى هرطور بخواهى در اموال ما حكم و تصرّف كنى بدون آنكه بر تو حرج و منعى باشد .
پس اين آيه نازل شد :
« قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى »
رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله اين آيه را بر انصار خواند و فرمود : بعد از من نيز