[ وَ هُوَ الْقَوِيُّ ]
و خداوند تواناست و بر هر چيزى كه بخواهد قادرست .
[ الْعَزِيزُ ]
هيچ مانعى از كار خدا منع نمىكند ، پس تأخير در مؤاخذهى آنها از جهت عجز و ناتوانى نيست ، نيز از آن جهت نيست كه مانعى او را از اين كار منع كند ، بلكه از باب لطف به بندگان است .
[ مَنْ كانَ يُرِيدُ حَرْثَ الْآخِرَةِ ]
اين جمله جواب سؤال مقدّر است ، گويا گفته شده : بنابراين كسى كه براى آخرت يا دنيا كوششى انجام دهد از سعى و كوشش خود هيچ بهرهاى نمىبرد ، پس خداى تعالى در جواب فرمود : كسى كه در سعى خودش دنبال آخرت باشد ما هم بر كاشتهى او مىافزاييم .
[ نَزِدْ لَهُ فِي حَرْثِهِ ]
و به مقدار سعى و كوشش او به او عطا مىكنيم و بيش از مقدار سعى نيز افزون مىكنيم .
[ وَ مَنْ كانَ يُرِيدُ حَرْثَ الدُّنْيا نُؤْتِهِ مِنْها ]
كسى كه طالب دنيا باشد ما به مقدار تخمى كه كاشته يا كمتر از آن را به او مىدهيم ، كه اين جمله در مقابل جملهى
نَزِدْ لَهُ فِي حَرْثِهِ
بيش از اين افاده نمىكند .
[ وَ ما لَهُ فِي الْآخِرَةِ مِنْ نَصِيبٍ ]
و بهرهاى از آخرت ندارد ، چه كه او براى آخرت كشت نكرده است .
از امام صادق عليه السّلام آمده است : مال و اولاد كشت دنيا است ، عمل صالح كشت آخرت است ، كه گاهى خداوند همهى آنها را براى گروهها و ملّتهايى جمع مىكند .
از امام صادق عليه السّلام آمده است : مال و اولاد كشت دنيا است ، عمل صالح كشت آخرت است ، كه گاهى خداوند همهى آنها را براى گروهها و ملّتهايى جمع مىكند .
از امام صادق عليه السّلام است : كسى كه به جهت نفع دنيوى حديث بخواهد در آخرت بهرهاى نخواهد داشت ، كسى كه خير آخرت بخواهد خداوند خير دنيا و آخرت را به او اعطا خواهد كرد .