[ إِلى مَغْفِرَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ وَ جَنَّةٍ عَرْضُها كَعَرْضِ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ ]
به سوى آمرزش پروردگارتان و به راه بهشتى كه عرضش به قدر پهناى آسمان و زمين است .
در سورهى آل عمران بيان تشبيه عرض بهشت به عرض آسمانها و زمين گذشت .
[ أُعِدَّتْ لِلَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَ رُسُلِهِ ]
براى اهل ايمان به خدا و پيامبرانش مهيّا گرديده . اين جمله صفت ، يا حال ، يا مستأنفه است .
[ ذلِكَ ]
اين ايمان به خدا و رسولان او ، يا اين مغفرت و بهشت كه ذكر شد .
[ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشاءُ ]
و اين فضل خداست كه به هر كس خواهد عطا مىكند .
چه مبدأ توفيق براى ايمان كه سبب مغفرت و بهشت است ناشى از خداى تعالى است ، بنابراين كسى به سبب خودش يا عملش داخل بهشت نخواهد شد .
[ وَ اللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ ]
و فضل و كرم خدا بسيار عظيم است .
[ ما أَصابَ ]
اين جمله از ما قبلش منقطع يا جواب سؤالى است كه از ما قبلش ناشى شده است ، گويى كه گفته شده : اگر خداوند نسبت به بندگانش داراى فضل باشد پس اين مصائب و بلاها از كجا مىآيند ؟ در جواب فرمود :
ما أَصابَ . . .
[ مِنْ مُصِيبَةٍ فِي الْأَرْضِ ]
آنچه كه از بلاهاى عمومى كه در عالم كبير بر اموال اهل زمين مىرسد .