براى ما يحتاج خود ) به كار مىبرند . لفظ « أقوى » يعنى بىنياز شده و فقير شد ، و در زمين گود خوابيد ، و همچنين است لفظ « قواء » با كسره و مدّ ، و لفظ « قواية » با فتحه . و معناى آيه اين است : وقتى پروردگار تو اينگونه عمل مىكند و چنين نعمت مىدهد پس تو تسبيح خدا بگوى . [ فَسَبِّحْ ] تو تسبيح بگو و از ردّ كافرين غم و اندوه به خود راه مده [ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ ] به سبب اسم پروردگارت تسبيح خدا بگو . لفظ « باء » در « باسم » براى سببيّت است ، يعنى سببيّت يادآورى خدا ، يا سببيّت بشريّت على عليه السّلام ، يا به سبب مقام نورانيّت او كه همهى اينها اسم خدا هستند يا مقصود اين است كه اسم پروردگارت را تسبيح بگو كه در اين صورت لفظ « باء » صلهى « سبّح » مىباشد . [ فَلا أُقْسِمُ بِمَواقِعِ النُّجُومِ ] سوگند به موقع نزول ستارگان ( يا آيات كريمه قرآن ) . لفظ « لا » زايده يا نافيه است ، اين جمله ردّ گفتهى كفّار است كه مىگفتند قرآن جادو ، يا شعر ، يا افسانهى گذشتگان است . يا لفظ « لا » نافيه است و نفى قسم مىكند ، يعنى من در اين ادّعاى خود كه راجع به قرآن كريم است قسم ياد نمىكنم چون قرآن بودن آن واضح است و احتياج به قسم ندارد . و « بِمَواقِعِ النُّجُومِ » عبارت از محلّ غروب و محلّ طلوع ستارگان ، يا انتشار و پراكندگى ستارگان در روز قيامت است . يا مقصود « انواء » است كه در جاهليّت به آن معتقد بودند و آن سقوط ستارهاى است هنگام طلوع فجر و طلوع ستارهاى ديگر در مقابل آن .
بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى )ج ١٣ — صفحة 540
مساهمون: سلطان محمد گنابادى ( سلطان عليشاه )
ص٥٤٠