باشد ، تو كاملترين مردم هستى ، پس تنزيه كن به حمد پروردگارت در وقتى كه نزد او مىايستى و از كثرتها غفلت نكن .
[ وَ مِنَ اللَّيْلِ ]
و در شب كه تاريكىها كثرتها تو را مىپوشاند و وجههى پروردگار تو مستور مىشود تسبيح او را بگو .
[ فَسَبِّحْهُ ]
پس خدا را تنزيه كن و در تنزيه او از كثرتها مبالغه كن ، زيرا كسى كه در تاريكىها كثرتها فرورفته بايد در تنزيه حقّ مبالغه كند ، به تشبيه او التفات و توجّه نكند و لذا در آنجا حمد را اضافه نكرد ، اگرچه تسبيح او از حمدش جدا نباشد .
[ وَ إِدْبارَ النُّجُومِ ]
و آن هنگام كه ستارگان پشت كنند .
و آيه بر حسب تنزيل به وجوهى تفسير شده : بعضى گفتهاند :
يعنى هنگامى كه از خواب بلند مىشوى يا به سوى نماز واجب مىروى بگو : سبحانك اللّهم و بحمدك و بعضى گفتهاند : درود بفرست به امر پروردگارت آنگاه كه از جايت بلند مىشوى و بعضى گفتهاند : مقصود دو ركعت قبل از نماز فجر است .
و بعضى گفتهاند : مقصود بلند شدن از خواب قيلوله است ، و آن نماز ظهر است و بعضى گفتهاند : معناى آيه اين است كه نماز مغرب و عشا را بخوان و پشت كردن ستارگان به معناى دو ركعت قبل از فجر است ، و بعضى آن را نماز صبح واجب دانستهاند .
بعضى هم گفتهاند ، صبح و عصر از ذكر پروردگارت غافل نشو و در جميع احوال خويش ، شب و روز ، ايستاده و نشسته ، او را تنزيه كن .