در روايت ديگرى آمده است : امّا چيزى كه در مؤمن ظاهر و آشكار است مانند تيزى و زرنگى و عجله پس آن عيبى ندارد .
از امام كاظم عليه السّلام آمده است : كسى كه پشت سر شخصى ديگر چيزى را بگويد كه همه آن را مىدانند و در شخصى وجود دارد غيبت محسوب نمىشود . و اگر پشت سر او چيزى بگويد كه در شخص وجود دارد ولى مردم از آن آگاه نيستند آن غيبت است ، اگر چيزى را ذكر كند كه در شخص نيست بهتان است « 1 » .
در حديث ديگرى آمده است : آنچه كه در فاسق وجود دارد بگوييد تا مردم از آن بر حذر باشند « 2 » .
در اخبار متعدّد از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله به اين مضمون روايت شده است : مبادا غيبت كنيد كه غيبت از زنا شديدتر است .
سپس فرمود : شخص زنا مىكند و سپس توبه مىكند و خداوند توبه او را قبول مىكند ، ولى غيبتكننده بخشيده نمىشود مگر آنكه صاحب غيبت او را ببخشد « 3 » .
غيبت حرام در مورد مؤمن يا مطلق مسلمان است ، يا در مورد كسى است كه صورت اسلام را پذيرفته باشد خواه خود را به اسلام منتسب سازد ، يا مسلمان باشد يا مؤمن .
بعضى از اهل معرفت گفتهاند : حكم غير مؤمن حكم چهارپايان است ، پس همانطور كه چهار پايان غيبت ندارند غير مؤمن نيز غيبت ندارد .
و همچنين كسى كه در حقيقت متّصف به اسلام نباشد غيبت ندارد ،
هامش
( 1 ، 2 ) نور الثقلين ج 5
( 3 ) خصال شيخ صدوق - نور الثقلين ج 5 ص 93