پى مىگيرد ، هر كس را كه خداوند به دنبال لغزشهاى او باشد رسوايش مىسازد اگرچه در داخل خانهاش باشد .
معناى غيبت
[ وَ لا يَغْتَبْ بَعْضُكُمْ بَعْضاً ]
بعضى از شما بدى بعضى ديگر را در غيبت او ذكر نكند .
و غيبت آن است كه عيب مؤمن را ظاهر سازى عيبى را كه خداوند در غياب او آن را پوشانيده است ، اعمّ از آنكه اظهار عيب با زبان باشد يا با ساير جوارح ، با تصريح باشد ، يا كنايه و اشاره .
البتّه غيبت در صورتى است كه عيب موجود در شخص را اظهار كنى و بروز دهى ، امّا عيبهايى كه اصلا در مؤمن وجود ندارد نسبت دادن آنها به مؤمن بهتان است نه غيبت و آن شديدتر از غيبت است .
از آنچه كه در سورهى بقره در بيان قول خداى تعالى :
وَ بِالْوالِدَيْنِ إِحْساناً
وجه حرمت مسخره كردن مؤمن ، لقب و اسم بد روى او گذاشتن ، گمان بد به او بردن ، تجسّس از عورت ، غيبت و بهتان او بدتر و شديدتر از زناست روشن مىشود .
و نيز ظاهر مىشود كه چگونه غيبت بدتر و شديدتر از زناست ؟
و در فقه مواردى كه غيبت در آن موارد جائز است ذكر شده است .
از امام صادق عليه السّلام آمده است : از غيبت سؤال شد ، فرمود : غيبت عبارت است از آنكه دربارهى دين برادرت چيزى بگويى كه آن را انجام داده است و مطلبى را درباره او فاش سازى كه خداى تعالى آن را پوشيده ساخته و حدّ دربارهى او قائم نشده است .