يا مشاهدهكننده و شاهد چيزى مىبيند كه غايب آن را نمىبيند ؟
رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمود : بلكه شاهد چيزى را مىبيند كه غايب آن را مىبيند .
علىّ عليه السّلام فرمود : من با شمشير حمايل رفتم و جريح را نزد ماريه يافتم ، شمشير را كشيدم ، وقتى فهميد من مىخواهم او را بكشم بالاى درختى رفت و خود را به پشت انداخت و پاهايش را بلند كرد كه ناگهان ديدم آلت رجوليّت او بريده است و آنچه كه براى مردان است ندارد ، پس بازگشتم و نبىّ صلّى اللّه عليه و آله را از جريان آگاه كردم ، رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمود :
شكر خداى را كه بدى را از ما اهل بيت بر مىگرداند « 1 » .
معناى آيه اين است كه اگر شخصى فاسق آمد كه از طاعت خدا و رسولش خارج است ، يا اگر يك فاسق آمد و خبرى آورد تبيّن و تفحّص كنيد و صدق و كذب خبر را دريابيد .
و مكرّر اين مطلب را در گذشته نيز گفتهايم كه مفهوم مخالفت در مخاطبات و گفتگوها اعتبارى ندارد ، به خصوص در احكام .
بنابراين مقصود اين نيست كه اگر يك عادل خبر آورد به آن عمل كنيد و تبيّن و دقّت نكنيد ، نيز مقصود اين نيست كه اگر دو فاسق آمد تبيّن نكنيد و عمل كنيد .
پس گفتهى كسى كه قايل به مفهوم است و آن مفهوم را معتبر مىداند اگر بگويد خبر عدل واحد حجّت است و بخواهد حجّيت آن را از مفهوم مخالفت اين
هامش
( 1 ) تفسير على بن ابراهيم قمى - تفسير نور الثقلين ج 5 ص 81