[ وَ اتَّقُوا اللَّهَ ]
و در اقدام به امور شرعى از خشم خدا بترسيد .
( نافرمانى نكنيد )
[ إِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ ]
خداوند شنواى آن چيزى است كه شما در امر خلافت مىگوييد ، يا آنچه را كه نفسهاى شما در اعمال معاد و معاش دستور مىدهد .
[ عَلِيمٌ ]
خداوند به نيّتها ، نكتهها ، دقايق اعمال و احوال و ضماير شما آگاه است ، كه خود شما بر آن آگاهى نداريد .
[ يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا ]
اى كسانى كه ايمان آورديد چون اين سورهى مبارك براى تأديب امّت است در اوّل هر حكمى مؤمنين را مورد ندا قرار داد تا بر آنان لطف نموده و نشاط ببخشد باشد كه گوش فراداده و سختى تأديب را با لذّت خطاب جبران كند .
[ لا تَرْفَعُوا أَصْواتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيِّ وَ لا تَجْهَرُوا لَهُ بِالْقَوْلِ ]
در محضر رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله بلند سخن نگوييد ، چه صداى شما بلندتر از صداى رسول باشد يا نباشد .
[ كَجَهْرِ بَعْضِكُمْ لِبَعْضٍ أَنْ تَحْبَطَ أَعْمالُكُمْ ]
آنسان كه بعضى نسبت به برخى از شما فرياد مىكشند مبادا كه اعمال شما از بين برود و خودتان آن را احساس نكنيد .
[ وَ أَنْتُمْ لا تَشْعُرُونَ ]
و شما فهم نكنيد كه بلند كردن صدا نزد رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله ترك تعظيم يا اظهار تحقير اوست و هر دو موجب حبط عمل است .
در روايت آمده است كه هرگاه كسى صدايش را نزد رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله بلند مىكرد ، رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله صدايش را بالاتر از صداى