و قول خداى تعالى :
أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ
[ رُحَماءُ بَيْنَهُمْ ]
به صورت رفع خوانده شده تا خبر « محمّد » و خبر « الّذين معه » باشد بنا بر وجهى ، يا خبر « الّذين معه » باشد بنا بر وجهى يا خبر مبتداى محذوف باشد بنا بر وجه ديگر .
و با نصب خوانده شده تا حال باشد و در اينجا ادات وصل نياورد تا اشعار به اين باشد كه آنان در جميع احوال جامع بين دو وصف مىباشند ، نه اينكه بعضى از آنها داراى وصف « اشدّاء » باشند و بعض ديگر « رحماء » .
و نه اينكه آنها در يك حالت اشدّاء باشند و در حالت ديگر « رحماء » بلكه آنها چنين هستند كه شدّت و سختگيرى را با رحم و عطوفت ممزوج كردند مانند چيزى كه ترش و شيرين است .
و لكن لفظ « اشدّاء » با مادّهاش و لفظ « رحماء » با هيئتش دلالت بر اين مىكند كه آنها جامع بين دو وصف هستند و در هر دو كامل مىباشند .
[ تَراهُمْ رُكَّعاً سُجَّداً ]
گويى كه از كثرت و زيادى نماز خواندن دو وصف راكع و ساجد را ممزوج كردند و تو آنان را همواره راكع و ساجد مىبينى .
[ يَبْتَغُونَ فَضْلًا مِنَ اللَّهِ وَ رِضْواناً ]
فضل عبارت از فيضى است كه خداوند بر حسب مقام كثرت بندگان به آنان افاضه مىكند .
و رضوان عبارت از افاضهاى است كه بر حسب مقام وحدت آنها داده مىشود .
و به عبارت ديگر : فضل عبارت از جزاى اعمال است كه بر حسب قبول رسالت اخذ شده است كه همان احكام قالب است و رضوان جزاى اعمالى است كه بر حسب قبول ولايت اخذ شده است و آن احكام قلب و روح است .