از رأى يا پيروى نفس پرهيز مىكنند .
مكرّر اين مطلب را در گذشته نيز گفتهايم كه پرهيزكار و متّقى جز شيعهى على بن ابى طالب عليه السّلام نيست .
هذا
آنچه كه از اوّل سوره ذكر شد ، يا اين قرآن ، يا قرآن ولايت علىّ عليه السّلام يا علىّ عليه السّلام .
بَصائِرُ لِلنَّاسِ
و اين چيزى است كه با آن براى مردم بصيرت و بينايى حاصل مىشود چون بدون ولايت براى كسى بصيرت حاصل نمىشود حتما بايد مقصود ولايت بوده باشد .
وَ هُدىً وَ رَحْمَةٌ لِقَوْمٍ يُوقِنُونَ أَمْ حَسِبَ الَّذِينَ اجْتَرَحُوا السَّيِّئاتِ
كه همان براى يقينيافتگان هدايت و رحمت است .
أَنْ نَجْعَلَهُمْ كَالَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ
آيا آن كسانى كه بزهكارى پيشه ساختند در منزلت و مقام همانند ايمانيافتگان شايستهكردارند ؟ ؛ مقصود از ايمان در اينجا بيعت خاصّ يا حالتى است كه از بيعت خاصّ يا بيعت عام حاصل مىشود .
كه در اين صورت مقصود از عمل صالح بيعت خاصّ مىباشد .
سَواءً مَحْياهُمْ وَ مَماتُهُمْ ساءَ ما يَحْكُمُونَ
اين بدكاران زندگى و مرگشان يكسان است ( بودن و نبودنشان يكى است ) دو ضمير « محياهم » و « مماتهم » به كسانى بر مىگردد كه سيّئات انجام داده و مرتكب گناهان شدهاند .
هر دو ضمير « محياهم » و « مماتهم » به كسانى بر مىگردد كه مرتكب گناهان و بدكارى شدهاند ، يعنى آنها گمان كردند در حالتى هستند كه ما به آنها و اعمال و مجازات آنها نظر نمىكنيم نه هرگز چنين نيست ، ممكن است ضمير به هر دو گروه برگردد و معناى آيه واضح است .