شد ؟ و چه بر سرشان آمد ؟ كه خداى تعالى فرمود :
كَمْ تَرَكُوا . . .
.
مِنْ جَنَّاتٍ وَ عُيُونٍ وَ زُرُوعٍ وَ مَقامٍ كَرِيمٍ وَ نَعْمَةٍ كانُوا فِيها فاكِهِينَ
چه بسيار دنيا ( نظير فرعونيان بودند و ) بستانها و چشمههاى آب و كشت و زرعها و مقام و ( منزلهاى عالى رها كردند و رفتند ) و در آن باغها مزاح و شوخى مىكردند ، سخنان ظريف مىگفتند ، يا لذّت مىبردند و بهرهمند بودند ( مرگ آمد و از همه چشم پوشيدند ) .
كَذلِكَ
اين چنين بودند در حالى كه مطلب از قرار بود ، يا در حالى كه آنان بر اين چنين حالت نعمت و لذّت ثابت بودند .
وَ أَوْرَثْناها قَوْماً آخَرِينَ
ما مردى ديگر كه بنى اسرائيل باشند به وارث آنها ساختيم .
فَما بَكَتْ عَلَيْهِمُ السَّماءُ وَ الْأَرْضُ وَ ما كانُوا مُنْظَرِينَ
و آسمان و زمين هم بر آنها نگريست و نگهداشته نشدند :
اين جمله مثال براى آن است كه هلاكت و نابودى آنان مورد توجّه و اعتنا نيست .
اين مثال در ميان عرب و عجم در جايى آورده مىشود كه گروهى به بلايى گرفتار مىشوند و كسى به آن گروه و گرفتارىشان اعتنا نمىكند .
از امير المؤمنين عليه السّلام آمده است آنگاه كه دشمن خدا و رسولش از پيش او گذشت فرمود : اينان كسانى هستند كه آسمان و زمين بر ايشان نگريستند و در عذاب مهلت داده نمىشوند .
سپس امام حسين عليه السّلام فرزندش ، بر او گذشت ، فرمود : و ليكن او آن كسى است كه آسمان و زمين به روى خواهند گريست ، على عليه السّلام فرمود :
آسمان و زمين نگريست ، مگر بر يحيى بن زكريّا عليه السّلام و بر