[ وَ هُمْ ]
آنان كه غير خدا را فرا مىخوانند مىدانند كه مالك شفاعت نيستند .
[ يَعْلَمُونَ ]
آنان مىدانند كه مالك شفاعت نيستند ، يا مقصود اين است كه آنان كه شهادت به حقّ مىدهند حقّ را مىدانند ، نه آنكه شهادت آنان با آنچه باشد كه در قلوب و دلهاى آنان است .
[ وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَهُمْ لَيَقُولُنَّ اللَّهُ ]
اگر از آنان بپرسى چه كسى آنها را آفريده ؟
مىگويند : خدا ، چون اعتراف دارند كه خدايان آنها هيچ يك از اين موجودات را نيافريدهاند .
[ فَأَنَّى يُؤْفَكُونَ ]
با اين اقرار ديگر چرا دروغ و افترا مىبندند .
[ وَ قِيلِهِ ]
قول رسول ، « قال الرّسول » خوانده شده و « قيله » به صورت مجرور خوانده شده كه عطف بر « السّاعة » باشد ، يا فعلى از لفظ آن در تقدير باشد اين چنين : « قال الرّسول صلّى اللّه عليه و آله قيله » و به صورت مرفوع خوانده شده كه مبتدا باشد و خبر آن جملهى :
[ يا رَبِّ إِنَّ هؤُلاءِ قَوْمٌ لا يُؤْمِنُونَ ]
مىباشد يا خبر محذوف است ، يعنى گفته او « يا رب » شنيده شده و مسموع ماست .
[ فَاصْفَحْ عَنْهُمْ ]
از آنها اعراض كن و يا قلب آنها را پاك نما
[ وَ قُلْ سَلامٌ ]
از باب مدارا يا متاركه نه از باب تحيّت
[ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ ]
تهديد آنهاست سر انجام و عاقبت مجازات .