تخطي إلى المحتوى الرئيسي

بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى )ج ١٣ — صفحة 155

مساهمون:

ص١٥٥

[ وَ هُمْ ] آنان كه غير خدا را فرا مىخوانند مىدانند كه مالك شفاعت نيستند . [ يَعْلَمُونَ ] آنان مىدانند كه مالك شفاعت نيستند ، يا مقصود اين است كه آنان كه شهادت به حقّ مىدهند حقّ را مىدانند ، نه آنكه شهادت آنان با آنچه باشد كه در قلوب و دلهاى آنان است . [ وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَهُمْ لَيَقُولُنَّ اللَّهُ ] اگر از آنان بپرسى چه كسى آنها را آفريده ؟ مىگويند : خدا ، چون اعتراف دارند كه خدايان آنها هيچ يك از اين موجودات را نيافريده‌اند . [ فَأَنَّى يُؤْفَكُونَ ] با اين اقرار ديگر چرا دروغ و افترا مىبندند . [ وَ قِيلِهِ ] قول رسول ، « قال الرّسول » خوانده شده و « قيله » به صورت مجرور خوانده شده كه عطف بر « السّاعة » باشد ، يا فعلى از لفظ آن در تقدير باشد اين چنين : « قال الرّسول صلّى اللّه عليه و آله قيله » و به صورت مرفوع خوانده شده كه مبتدا باشد و خبر آن جمله‌ى : [ يا رَبِّ إِنَّ هؤُلاءِ قَوْمٌ لا يُؤْمِنُونَ ] مىباشد يا خبر محذوف است ، يعنى گفته او « يا رب » شنيده شده و مسموع ماست . [ فَاصْفَحْ عَنْهُمْ ] از آنها اعراض كن و يا قلب آنها را پاك نما [ وَ قُلْ سَلامٌ ] از باب مدارا يا متاركه نه از باب تحيّت [ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ ] تهديد آنهاست سر انجام و عاقبت مجازات .