تفسير
[ يا عِبادِ ]
وقتى خداى تعالى حال آن روز و شدّت آن را نسبت به مخالفين و منافقين ذكر كرد بندگان مخصوص خود را مورد ندا قرار داد تا با آنان ملاطفت كرده و ترسشان را بر طرف كرده و آرامش بخشد ، فرمود : اى بندگان من كه به ولايت ايمان آوردهاند ، چه انسان از نظر تكليف بندهى خدا نمىشود مگر آنكه ولايت را قبول كند ، لذا آنان را با اين گفتار بيان نمود : «
الَّذِينَ آمَنُوا بِآياتِنا . . .
تا آخر آيه » .
[ لا خَوْفٌ عَلَيْكُمُ الْيَوْمَ ]
بر شما مؤمنين امروز ترسى نيست ، چون شدّت ترس براى كسى است كه از صاحب آن روز - كه علىّ عليه السّلام است - اعراض كرده باشد .
[ وَ لا أَنْتُمْ تَحْزَنُونَ ]
و شما اندوهناك نشويد . در اوّل سورهى بقره و در غير آن بيان اختلاف اين دو فقره عبارت گذشت .
[ الَّذِينَ آمَنُوا بِآياتِنا ]
اين جمله صفت بيانى ، يا خبر مبتداى محذوف است ، يعنى شما از جمله آن كسانى هستيد كه ايمان آوردهاند ، يا مبتداء است و خبر آن
ادْخُلُوا الْجَنَّةَ
به تقدير قول است ، يا خبر آن
يُطافُ عَلَيْهِمْ
است .
و مقصود از ايمان به آيات ايمان به صاحبان ولايت از جهت ولايت آنانست مانند انبيا و اوليا عليهم السّلام نه از جهت رسالت يا جانشينى رسالت .
[ وَ كانُوا مُسْلِمِينَ ]
ايمان آوردند و فرمان بردار و مطيع بودند ، يا با بيعت عامّ نبوى اسلام آوردند ، منظور از اسلام آوردن با