ايمان اشعار به اين است كه هر يك از مؤمن و مسلم غير از ديگرى است . پس به مجرّد بيعت عام نبوى به شخص مسلم گفته مىشود ولى مؤمن ناميده نمىشود ، بلكه بايد حقيقت ايمان را طلب كند ، آنچه را كه موجب صدق ايمان مىشود محقّق سازد . [ ادْخُلُوا الْجَنَّةَ أَنْتُمْ وَ أَزْواجُكُمْ ] شما و همسرانتان داخل بهشت شويد ، همسرانى كه با شما موافق هستند خواه مؤمن باشند يا نباشند ، زيرا كرامت مؤمن اقتضا مىكند كه به واسطهى او پدران و همسران و ذريّههايش وارد بهشت گردند . [ تُحْبَرُونَ ] لفظ « حبر » با فتحه به معنى سرور و نعمت است ، « حبير » بر وزن « امير » لباس خوشرنگ راه راه و لباس جديد است ، « حبره » سماع در بهشت و هر نعمت زيبايى است و نيز براى مبالغه در هر چيزى است كه به زيبايى و جمال وصف شود و ممكن است به معناى هر يك از اين موادّ باشد . [ يُطافُ عَلَيْهِمْ ] اين جمله التفات است و در آن تجديد و نشاط است ، يعنى ، آن زيبايان به دورشان مىگردند . [ بِصِحافٍ مِنْ ذَهَبٍ ] با جامهاى طلا ، زيرا لفظ « صحاف » جمع « صحفة » به معناى جام طلا است . [ وَ أَكْوابٍ ] و با كوزههاى شراب ، لفظ « أكواب » جمع « كوب » با ضمّه به معناى كوزه بدون دسته يا بدون لوله است . [ وَ فِيها ما تَشْتَهِيهِ الْأَنْفُسُ وَ تَلَذُّ الْأَعْيُنُ وَ أَنْتُمْ فِيها خالِدُونَ ] كه در آن كوزهها آن گونه شراب عشق و معرفتى است كه روان را خوش آيد ، چشمها را لذّت افزايد و شما در آن بهشت و
بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى )ج ١٣ — صفحة 146
مساهمون: سلطان محمد گنابادى ( سلطان عليشاه )
ص١٤٦