پرسيدند يا روح اللّه با چه كسى مجالست كنيم ؟
فرمود : با كسى كه ديدن او شما را به ياد خدا اندازد .
سپس آن ذكرى كه مأخوذ از صاحب ولايت است ذكر خداست ، سپس فكرى كه از همين ذكر مأخوذ از صاحب ولايت حاصل شده باشد ذكرست .
اگر چه فكر در ذكر بودن كاملتر از ذكر مأخوذ است ، سپس ياد آورى خدا در ذهن و خاطر ، سپس ياد آورى امر و نهى او هنگام كارها ، سپس ذكر زبانى از قبيل تهليل و تسبيح و حمد خدا گفتن و غير اينها ، سپس هر چيزى كه تو را به ياد خدا بياندازد هر چيزى كه مىخواهد باشد .
و مقصود اين است كه هر كس از ولايت و از ولىّ امر كور شود اين كورى موجب كورى از جميع اقسام ذكر است .
[ نُقَيِّضْ لَهُ شَيْطاناً فَهُوَ لَهُ قَرِينٌ ]
براى او شيطانى را مىگماريم و قرين او مىسازيم كه مانع از انسانيّت و سلوك بر طريق انسانيّت شده و او را به سوى حيوانيّت و درندگى و شيطانيّت مىكشاند ، در همين راه به آتش مىرساند .
و از سخنانى كه از بزرگان روايت شده اين است كه هر كس داراى شيخ و ولىّ نباشد كه متصدّى بيعت خاصّ او باشد شيطان به گردن او سوار مىشود و هر كس كه شيطان بر او مسلّط گردد هيچ اميد خيرى در او نيست و هيچ راه نجاتى از آتش ندارد .
و از امير المؤمنين عليه السّلام آمده است : هر كس كه متصدّى گناه شود از ذكر خدا كور مىشود ، هر كس اخذ از كسى را كه خداوند دستور به