كورى دل آنها را ادامه دهد و شيطان را قرين آنها سازد آيا تو مىتوانى آنها را شنوا سازى ، يا كوران را رهنمود شوى ؟ !
[ وَ مَنْ كانَ فِي ضَلالٍ مُبِينٍ ]
اين جمله عطف است ، از قبيل عطف سبب بر مسبّب و عطف مجمل بر مفصّل .
[ فَإِمَّا نَذْهَبَنَّ بِكَ فَإِنَّا مِنْهُمْ مُنْتَقِمُونَ أَوْ نُرِيَنَّكَ الَّذِي وَعَدْناهُمْ فَإِنَّا عَلَيْهِمْ مُقْتَدِرُونَ ]
روايت شده : بلاها و مصائبى كه عترت پيامبر بعد از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله از امّت او مىبينند به رسول خدا ارائه شد . پس از اين واقعه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله هميشه گرفته و غمگين بود ، هيچ وقت در حال خنده ديده نشد تا خداى تعالى را ملاقات نمود .
جابر بن عبد اللّه انصارى روايت كرده كه گفت : من در حجّة الوداع در منا ، نزديكتر از همه به رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله بودم و شنيدم كه فرمود : من در حالى شما را ملاقات خواهم كرد كه بعد از من كافر مىشويد و بعضى از شما گردن بعضى ديگر را خواهد زد ، به خدا سوگند اگر چنين كنيد مرا فرمانده ارتشى خواهيد ديد كه با شما جنگ خواهد كرد ، سپس به پشت سرش توجّه كرد و سه مرتبه فرمود : يا علىّ با شما جنگ خواهند كرد .
در اين هنگام ديديم كه جبرئيل به او اشاره كرد ، به دنبال آن خداى تعالى اين آيه را نازل فرمود :
فَإِمَّا نَذْهَبَنَّ بِكَ
كه ما از آنان به واسطهى علىّ بن ابى طالب عليه السّلام انتقام خواهيم گرفت .
از امام صادق عليه السّلام آمده است كه معناى آيه چنين است : يا محمّد ما تو را از مكّه به مدينه مىبريم و ما تو را به آنجا باز مىگردانيم و از اين منكرين بواسطهى علىّ بن ابى طالب عليه السّلام انتقام خواهيم گرفت .